Mostrando entradas con la etiqueta biblioteca inclusiva. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta biblioteca inclusiva. Mostrar todas las entradas

31/5/26

Recuncho peludo

 Os alumnos e alumnas de 6º de Primaria realizaron un recuncho lector na biblioteca, co obxectivo de fomentar a lectura sobre os animais e dinamizala dentro do Plan Proxecta “Protexe aos animais”.

Durante os recreos, os nenos e nenas recomendaron diferentes lecturas aos compañeiros e compañeiras máis pequenos, compartindo historias, curiosidades e información sobre distintas especies animais. Esta actividade favoreceu o gusto pola lectura, a convivencia entre alumnado de diferentes idades e a concienciación sobre a importancia de respectar e coidar os animais.




24/2/21

ARASAAC NO MUNDO.... Xa nos podes atopar como centro inclusivo... e en breve... Máis novidades tamén para a nosa vila!

Dende hoxe xa figuramos como unha das institucións que ten sinalización con pictogramas no centro e que se pode comprobar nesta dirección web: 

http://aulaabierta.arasaac.org/mapa-de-arasaac-visual


Partindo do Plan de Formación Permanente do Profesorado existente no centro, propuxémonos sinalizar as dependencias con  pictogramas, axudando así a normalizar e integrar ao alumnado con  NEE no marco dunha educación inclusiva de calidade. Para levalo a cabo, recibimos 18 horas de formación sobre o Trastorno do Espectro Autista e os sistemas alternativos de comunicación, a cargo de Asociación Bata. Coa información recibida procedemos á toma de decisións sobre os espazos para sinalizar e comezamos a elaboración de claves visuais con  pictogramas de  ARASAAC. Colocamos no centro 45 pictogramas. 

Contamos que en breve toda a nosa vila tamén estea presente, xa que nunha segunda fase do propio PFPP elaboramos unha serie de pictogrmas e que van ser colocados por parte do Concello de Xinzo de Limia nos edificios públicos e institucións. Pero disto, .... informaremos máis adiante!


28/9/20

A vocación de todo ser humano non é outro que ser boa persoa

Esta é unha das aprendizaxes dun bo libro "Carta a una maestra" escrito polo alumnado da Escola de Barbiana, seguindo o método da escritura colectiva. Cun Lorenzo Milani que segue sendo actualidade. Se o pasado luns traiamos aquí a Paulo Freire e a Pedagoxía do oprimido, este luns toca D. Milani e esta Carta de obrigada lectura para os que se dediquen ou queiran traballar en educación. E ter claro que o que discrepa non trepa, que segue habendo moito Pierino e a opción dalgúns é outra.

Hoxe unha representación da comunidade do noso Ceip volvemos abrazar a nosa realidade e dicir que esto non serve, que temos que xerar outro sistema.  Que a educación ten que servir para dar máis oportunidades ós que máis o necesitan. Aprendemos e exercemos a solidariedade como o modo habitual de relacionarnos. Grazas!

Dous referentes nos meus estudos de maxisterio nos comezos dos anos 80 en Salamanca. Sempre coa análise da realidade como referente e cunha educación que sexa útil para o mundo real. Se en algo insistía D. Milani era en estudar o mundo real, en analizar o que pasa, en ver por que ocorren as cousas. A escola non pode ser un sistema alonxado da realidade.

Reler Carta a unha mestra é cuestionarse cando nos tomaremos a educación en serio.

 

Velaquí algunhas reportaxes que xa circulan grazas a Dende a Limia e a Voz de Galicia: 

Dende a Limia en directo: Abrazo e Cacerolada  

https://www.dendealimia.com/articulo/xinzo-de-limia/ceip-rosalia-faise-oir-cacerolada-multitudinaria

La Voz de Galicia. Edición Ourense 

📹 EN VÍDEO | [20:10] Familias y pequeños del CEIP Rosalía de Castro, en #Xinzo de Limia, protestan con una cacerolada por la alta concentración de alumnos en dos aulas del centro educativo. Imágenes de Miguel Villar.
 

E unhas fotos desta acción feitas por Eva (ANPA). Graciñas.

 









 

1/6/20

Día mundial das nais e os pais

Parabéns a todas e todos neste día! Un daría o que fose por facelo ben e deste desexo que todas as nais e pais temos nace unha dolosa vulnerabilidade. Os que traballamos en educación sabemos da importancia da familia; en Preescolar na Casa sempre se dicía que "o saber, as raíces ten na casa de cadaquén". "Os pais/nais son insbstituíbles no proceso educativo". "As nais, os pais educan". 
Como tantas outras "incomprensións" resulta que aprendemos a ser mellores fillos/as cando nos convertimos en nais e pais. 


O Día Mundial das Nais e Pais elébrase dende setembro de 2012, grazas á declaración emitida pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas. O seu principal obxectivo foi render un tributo a todo o traballo, esforzo e dedicación que os pais de todo o mundo dedican á crianza dos seus fill@s.
Por outra banda, este decreto fai énfase na importancia que ten a familia na educación, protección e coidado de todos as crianzas, para facer deles seres integrais cun desenvolvemento pleno dentro dun fogar cheo de amor, tolerancia, comprensión e felicidade.
Resulta esencial que os gobernos apliquen políticas que lle permitan ás nais e pais gozar de maior tempo para estar preto dos seus fill@s, o cal ás veces non é posible debido a factores como a falta de igualdade de xénero, o abandono do fogar dalgúns dos proxenitores, a pobreza, a discriminación, e outros factores, que contribúen a provocar a fragmentación de moitos fogares.

21/5/20

Reflexións sobre a Diversidade

No ano 2003, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas decidiu celebrar, o 21 de maio, o Día Mundial da Diversidade Cultural para o Diálogo e o Desenvolvemento co obxectivo de apoiar a diversidade, o diálogo, a inclusión e a cooperación entre as distintas culturas.


A diversidade é un patrimonio común que debemos recoñecer e consolidar, sobre todo se tomamos en consideración de que nos atopamos ante sociedades diversificadas que deben convivir, participar, intercambiar e garantir o pluralismo.
Respectar ó outro e a súa cultura, é respectar as liberdades e os dereitos humanos. Todos temos a posibilidade e o dereito de expresar, crear ou difundir as obras no noso idioma e participar da cultura que temos ou escollemos. Noutras palabras, todos somos parte deste mundo e debemos aceptarnos.




13/5/20

Día das crianzas hospitalizadas: beijinhos para todas e todos




A data do 13 de maio elixiuse porque un día coma hoxe pero de 1986 o Parlamento Europeo emitiu a resolución da Carta dos Dereitos do Neno Hospitalizado. E desde entón traballouse desenvolvendo os principios do devandito documento. Preme no seguinte enlace:

5/5/20

Día mundial da Lingua Portuguesa


O 5 de maio celébrase o Día da Lingua Portuguesa co obxectivo de promover a preservación da civilización e a cultura no mundo. O portugués é falado por máis de 265 millóns de persoas e é o idioma máis utilizado do hemisferio sur. É un idioma oficial da UNESCO e doutras organizacións mundiais. Ensínase oficialmente en moitos países do mundo.

O 5 de maio tamén se celebra ...


Día Internacional da matrona.  Foi declarado pola ONU co obxectivo de valorar, recoñecer e concientizar o valor das matronas ou parteras ao momento de atender ás mulleres embarazadas e o posterior nacemento dos bebés. As matronas están preparadas para proporcionar case todos os servizos relacionados co embarazo e o parto. Son as profesionais da sanidade que mellor preparadas están para atender o embarazo e o parto.

Día Mundial da AsmaO primeiro martes de maio celébrase o Día Mundial da Asma, un evento organizado por GINA (Iniciativa Global para a Asma). O obxectivo é involucrar aos pacientes coa atención e control da asma, reducir os posibles factores de risco e ensinar que se debe facer ante un posible ataque ou crise desta enfermidade. O Día Mundial da Asma celébrase desde 1998, e desde ese momento a único lema foi: "Podes Controlar a túa Asma" ( You can control your asthma), e pretende involucrar aos pacientes no control da súa enfermidade. Con todo, este ano 2020 o lema cambiouse por: "Xa abonda de mortes por asma" ( Enough Asthma Deaths).


Día Mundial do Patrimonio Africano.  Celébrase  grazas a un decreto dos Estados Membros da UNESCO. O seu principal obxectivo é dar a coñecer a todas as persoas do planeta, pero en especial, ao pobo africano, o valioso patrimonio cultural e natural deste gran continente.

4/5/20

Aprende coas mulleres galegas

A Secretaría Xeral de Igualdade botou a andar no pasado mes de abril o proxecto "Aprende coas mulleres galegas", co que pretende achegar unha serie de actividades para coñecer e afondar na vida de mulleres destacadas polo seu labor en distintos ámbitos.
Os materiais sobre as distintas persoeiras iranse publicando na web da Secretaría. Pódense consultar as publicacións referidas a:
  • Maruja Mallo
  • Mª Victoria Moreno
  • Ángela Ruiz Robles
  • Concepción Arenal
  • Ángeles Alvariño
  • Ernestina Otero
  • Mª Josefa Wonenburger Planells
  • Emilia Pardo Bazán
                                                                                                 Na seguinte ligazón 

12/4/20


No quiero volver a la normalidad

Siento que no se habla de lo importante. No se trata de vencer al coronavirus, ni siquiera de cómo voy a sobrevivir este mes. Se trata de cuestionar nuestro modo de vida para poder seguir viviendo más allá de un mes, de un año o una década
Envía tus experiencias, denuncias o reivindicaciones a esta dirección de correo: historiasdelcoronavirus@eldiario.es
Carlos Candel
11/04/2020 - 20:29h
Pues yo, lo siento, pero no quiero volver a la "normalidad". No anhelo volver a las caravanas diarias para ir al trabajo, a pasar menos tiempo con mi familia, ni a ver la "boina" negra amenazando el cielo de Madrid, a una educación segregadora y con ratios insostenibles, a la precariedad de la Sanidad, al elitismo de que gane más el que más dinero sea capaz de producir menospreciando labores tan fundamentales en este crisis como las de limpiar, reponer o entregar productos, cuidar a los mayores... Detestaría regresar a la orgía de consumismo compulsivo y sin sentido que nos hacía comprar productos innecesarios y de mala calidad, fabricados en países pobres por personas pobres en condiciones de semiesclavitud, para que otros puedan seguir acumulando sus riquezas, sólo por el hecho de que esas prendas son baratas y de temporada.
Tampoco quiero recuperar esa proximidad ficticia que nos hacía llamar de vez en cuando y casi rutinariamente a nuestros familiares más cercanos, sin importarnos realmente por sus vidas; ni a cruzarme de nuevo con los vecinos en el ascensor sin mirarnos a los ojos y sonreírnos, conscientes de que la vida nos pasa a todos. Ni a seguir viviendo ajeno al resto del mundo, encapsulado en mi "privilegiado" modo de vida. Ni a continuar viendo a los inmigrantes con miedo, como enemigos a los que hay que cerrar el paso con concertinas o muros. No, no quiero volver a la normalidad de la que todo el mundo habla.
No deseo seguir mirando para otro lado y fingir que no pasa nada, que estamos bien, que todo va a salir bien. No quiero resignarme a aceptar que todo se arregla con una vacuna o con una aplicación de geolocalización en el móvil que controle todos nuestros pasos. No quiero seguir escuchando excusas para no hablar de lo importante. No puedo tolerar que haya quienes, por sus propios intereses, mantengan el discurso del negacionismo, pero pretendan mantener las políticas del darwinismo social que están provocando más pérdidas humanas. Volver a esa normalidad en la que se siguen talando árboles y seguimos destruyendo la biodiversidad, en la que seguimos destruyendo el planeta y a gran parte de la humanidad con guerras y explotación por fines económicos. No quiero seguir promoviendo la desigualdad y la injusticia, el abuso al que estamos sometiendo a otras especies animales. Ni pensar que el cambio climático nos queda muy lejos.
Estos días vemos en los medios de comunicación algunas noticias sobre la recuperación de los peces en los canales de Venecia, los delfines en los puertos de Cagliari o el regreso de especies en vías de extinción a algunas costas. Y parece que todo esto fuera una consecuencia anecdótica de lo que nos sucede. Como un "anda, mira, qué bonito" que nada tiene que ver con nuestra forma de vida, con nuestra propia supervivencia. No quiero volver a la normalidad de playas colonizadas por sombrillas, canales turbios y puertos contaminados. Esto no es una anécdota, es sólo un reflejo de lo que nos pasa. Y lo que nos sucede es que no sólo podemos perder nuestra forma de vivir, sino que está en riesgo la vida de muchas personas, tal y como han estado alertando muchos científicos durante estos últimos años. 
Siento que no se habla de lo importante. No se trata de vencer al coronavirus, ni siquiera de cómo voy a sobrevivir este mes. Se trata de cuestionar nuestro modo de vida para poder seguir viviendo más allá de un mes, de un año o una década, y de que nuestros hijos, hijas y aquellos que están por venir también puedan hacerlo. Y, para ello, lo que debería de estar encima de la mesa es que no podemos seguir consumiendo de esta forma.
No podemos seguir devastando los bosques para plantar cereales que dan de comer a los animales de los que nos alimentamos; ni explotándolos en granjas en condiciones de extrema insalubridad que aumentan los riesgos de causar enfermedades; ni sacrificarlos en espacios de tiempo cada vez más cortos que provocan que los virus necesiten aumentar su agresividad y la velocidad de transmisión para continuar con sus ciclos vitales; ni contribuyendo a mercados negros de especies exóticas sólo por el capricho de tener en casa un raro animalito que decora muy bien mi habitación, y cuya presencia no hace más que acercarnos (a nosotros y a nuestros animales) a enfermedades de las que ni habíamos oído hablar y que ahora amenazan con romper de un plumazo todo lo construido; ni utilizando cada día transportes que, a causa de quemar combustibles fósiles, lanzan al aire agentes contaminantes que son los perfectos vehículos de propagación de agentes patógenos por todo el mundo; a seguir plastificando el mar y nuestros acuíferos, plásticos que terminan degradándose y formando parte de la sal que condimenta nuestras comidas o del agua mineral embotellada que bebemos porque la del grifo no nos parece suficientemente fiable...
Porque el coronavirus pasará, más tarde o más temprano. Y no se trata de ser catastrofista, los hechos acontecidos no nos permiten seguir negando las evidencias, que a estas alturas ya parece que se quedaron cortas. Todo apunta a que vendrán nuevas pandemias, a que el calentamiento global ya está aquí y no estamos haciendo nada para amortiguar su efecto imparable. Y seguimos sin hablar de lo importante: ¿qué vamos a hacer para NO volver a la normalidad? ¿Qué vamos a cambiar para garantizar nuestra supervivencia y evitar el sufrimiento de tantas personas?
Sé que esta crisis va a traer unas consecuencias nefastas, sobre todo para los más vulnerables. Y sé que es difícil pensar en todo esto cuando estás afectado por un ERTE o corres el riesgo de tener que cerrar tu empresa familiar. Y mucho más aún si has perdido a alguien y no has podido despedirte, o tienes a alguien a quien quieres enfermo y completamente aislado en el hospital o en un pabellón de un recinto ferial. Sé que es difícil imaginar una normalidad que no sea de la que venimos. Pero habrá que ser creativos. Porque lo que no hemos entendido es que no vamos a volver a "lo de antes", porque cuando podamos salir, tendremos heridas. Algunos habrán perdido a sus seres queridos, otros sus empleos y otros sufrirán aún más precariedad y recortes en sus libertades con la promesa de mantener nuestro "ideal" estilo de vida. Un estilo de vida que, por supuesto, es mejor que en otros lugares del planeta.
Desde luego, y lo es no porque aquí seamos mejores o tengamos más suerte, sino porque nuestro estilo de vida depende en gran medida de su precariedad y de su pobreza. ¿O pensamos que nuestros móviles, nuestra ropa, nuestros coches, nuestras verdura. costarían lo mismo si quienes las producen vivieran en las mismas condiciones que nosotros? Podemos seguir mirando para otro lado, como lo hemos hecho hasta ahora, podemos seguir queriendo "volver a la normalidad", pensar que la Covid-19 es una pequeña anomalía en nuestro camino. Lo que no hemos comprendido es que eso ya no es posible. De esta forma, lo único que conseguiremos es alargar el desastre, posponiendo un sufrimiento que nos va a ir llegando a cuenta gotas y que, al igual que en el experimento de la rana escaldada, cuando nos queramos dar cuenta, ya no habrá marcha atrás.
Por eso, me gustaría que no volviéramos a la normalidad, que no cayéramos en el fatalismo de que no se puede hacer nada, de que ya está todo decidido. Puede que así sea, pero me resisto a ello. Y una vida distinta, una vida que garantice nuestra supervivencia de verdad, que ponga por delante el bienestar de las personas y el cuidado mutuo a la acumulación de capital, que apueste por la Naturaleza y no la destrucción de ésta, no tiene por qué ser peor que la normalidad que vivíamos antes del confinamiento. Quiero salir de casa, no voy a negarlo, como todo el mundo, y ver al resto de mi familia y a mis amigos, pero no quiero que el coste de mi libertad, de todas nuestras libertades, se salden con una condena mucho mayor a corto o medio plazo. Tendrán que cambiar muchas cosas, eso sí: nuestra relación con el medio ambiente, con el consumo, con las comunicaciones... Y quizás tengamos miedo, pero espero y deseo no volver a la normalidad.

3/4/20

A alegoría das culleres longas [ Denizcan Yuzgul]

Baseado nunha antiga historia sobre a fame e o compartir, "A alegoría das culleres longas” axúdanos a aprender. Apréndenos, por exemplo, que cando se loita para alimentarnos só a nós mesmos, todo o mundo pasa fame. Pero cando nos centramos na fame da nosa veciña, do noso veciño, descubrimos que hai maneiras de alimentar a todo o mundo.

2/4/20

2 de abril: Día mundial da concienciación sobre o autismo


EDUCACIÓN E EMPREGO PARA As PERSOAS CON AUTISMO, PRINCIPAIS REIVINDICACIÓNS DA CAMPAÑA “PODO APRENDER. PODO TRABALLAR” Un ano máis, o movemento asociativo do autismo en Galicia e en España pon en marcha, en coordinación con Autismo Europa, unha campaña de sensibilización para visibilizar a necesidade de contribuír a mellorar a calidade de vida das persoas con trastorno do espectro do autismo ( TEA) e promover a súa inclusión en todos os ámbitos da sociedade. Autismo Galicia pide á cidadanía mostrar a súa solidariedade co colectivo TEA a través de dúas accións: subir a redes sociais unha foto ou vídeo facendo o xesto da campaña e iluminar a súa terraza ou balcón hoxe 2 de abril ás 21 horas. Tamén se suma á iniciativa mundial Light It Up Blue e solicita a edificios e monumentos de toda España que se iluminen de azul este 2 de abril.

23/3/20

El Ministerio de Educación y FP y RTVE lanzan 'Aprendemos en casa' para facilitar el aprendizaje de todo el alumnado durante la suspensión de clases presenciales

21/03/2020
  • ‘Aprendemos en casa’ es una programación especial de televisión impulsada por el MEFP para paliar la falta de clases presenciales motivada por la crisis del coronavirus, especialmente entre el alumnado socialmente más vulnerable
  • Con cinco horas diarias de programación educativa, está dirigido a estudiantes de entre 6 y 16 años y se emitirá en abierto a partir de este lunes en la franja matinal de Clan TV y La 2 de TVE
  • El MEFP agradece la colaboración de diferentes editoriales y portales educativos que han ofrecido sus contenidos de forma gratuita para elaborar estos espacios educativos
El Ministerio de Educación y Formación Profesional (MEFP) pone en marcha a partir del lunes 23 de marzo, en colaboración con Radio Televisión Española (RTVE), 'Aprendemos en casa', una iniciativa dirigida a alumnos y alumnas de 6 a 16 años que pretende facilitar el aprendizaje durante la suspensión de actividad lectiva presencial motivada por el estado de alarma decretado por el Gobierno para contener la propagación del coronavirus.
Se trata de una programación especial de cinco horas diarias de contenidos educativos que se emitirá en abierto durante las mañanas, de lunes a viernes, en Clan TV y en La 2 de TVE.
Esta iniciativa está dirigida especialmente a los estudiantes de familias socialmente más vulnerables y que por tanto carecen de recursos para seguir las actividades on-line que proporciona la mayoría de los centros educativos y sus docentes. También a quienes viven en territorios con mayores dificultades de conexión a la red y al alumnado que por las condiciones de confinamiento tiene problemas para compartir el ancho de banda.
“El Ministerio de Educación y Formación Profesional está trabajando para no dejar a nadie atrás, para que ningún alumno o alumna pierda el curso por esta situación excepcional que estamos viviendo”, ha asegurado la ministra Isabel Celaá.
Celaá reitera su agradecimiento a todos los docentes y recuerda al alumnado la importancia de mantener durante este tiempo el hábito de estudio y el esfuerzo personal. “Pero también es imprescindible no generar más ansiedad en las familias ni en los alumnos y alumnas de la que ya provoca la situación de confinamiento”, ha subrayado.
Por ello, esta nueva programación trata de ser una ayuda anímica para los menores y sus familias con el fin de que todos aprendan de esta situación. Así, además de incluir contenidos relacionados con las áreas de conocimiento, trabajará competencias emocionales para mejorar la convivencia familiar y hacer más eficaz y ameno el proceso educativo. Cada bloque temático incluirá contenidos que refuercen la actividad física, la lectura, los valores solidarios, la educación emocional o que estimulen la curiosidad, entre otros objetivos.
Parrilla de Programación de Clan TV y La 2 de TVE
El canal Clan TV de RTVE emitirá los lunes espacios con contenidos de Matemáticas, los martes de Ciencias Sociales, los miércoles de Educación Artística y/o Educación Física, los jueves de Lengua e idiomas y los viernes de Ciencias Naturales. Estos programas estarán dirigidos a niños y niñas de entre 6 y 8 años en la franja horaria de 9:00 a 10:00 horas; a alumnado de 8 a 10 años entre las 10:00 y las 11:00 horas y a estudiantes de 10 a 12 años en la siguiente hora.
Asimismo, en La 2 de TVE, los estudiantes de 12 a 14 años podrán disfrutar de estos contenidos, adaptados a su edad, y en el mismo orden de materias por día de la semana que en los casos anteriores, entre las 12:00 y las 13:00 horas; y los de 14 a 16 años, en la siguiente franja horaria.
Horarios de Aprendemos en casa
Editoriales y portales educativos ofrecen gratuitamente sus contenidos
Otras iniciativas educativas para aprender desde casa
Además de este contenido en abierto para televisión, el Ministerio de Educación y FP va a poner a disposición de la comunidad educativa a partir del lunes 23 una web para acceder a diversos recursos y herramientas para facilitar el aprendizaje en un entorno virtual.
El MEFP también ha ofrecido a las Comunidades Autónomas el Aula Virtual de educación a distancia (apta para Primaria, Secundaria y Bachillerato), así como los materiales de la Plataforma de Formación Profesional a Distancia para facilitar el seguimiento online de los ciclos formativos cuyo desarrollo se ve afectado por la actual situación.

20/3/20

O virus das metodoloxías reprodutivas


"Temos que facilitarlle traballo on line ao noso alumnado ou damos recomendacións?" 
"Unha vez máis estamos a desaproveitar unha ocasión. Culpa nosa e culpa das familias. Os pequenos, coitadiños, farán o que se lles pida."
"Viviamos e conviviamos, medramos e aprendemos, espelímonos e valoramos esas aprendizaxes. Cremos que somos o que somos grazas á infancia que tivemos."
"Non intentemos ser bos robots, porque por fortuna, os bos mestres non se poden clonar nin substituír por máquinas por moito que haxa quen se empeñe en facelo."
Que o día de mañá lembremos este tempo como unha oportunidade de volver ao básico, ao achegado e ao fundamental nas relacións familiares e sociais, dependerá en gran medida daquilo ao que nos dediquemos. Así será tempo perdido ou ganado. Nós eliximos!"


https://innovarteinfantil.wordpress.com/2020/03/19/o-virus-das-metodoloxias-reprodutivas/?fbclid=IwAR1TsvGjiln9OmD-e97_r4r0zJADMKRl2FcI-rQmXBNS23pbravC7evEunI

3/12/19

Baixo o mesmo paraugas no día das persoas con discapacidade

A única discapacidade é a indiferencia




Neste 3 de decembro, día internacional das persoas con discapacidade, a campaña "SOS, soidade eu tamén conto" centrouse na soidade non desexada destas persoas; ademais esta soidade ten nome de muller: o 74% das persoas con discapaciade que viven soas son mulleres. 

PATIOS  INCLUSIVOS

27/11/19

Nós tamén participamos. Materiais dispoñibles

O venres 15 de novembro a EGAP (Escola Galega de Administración Pública)  de Santiago de Compostela acolleu a xornada formativa BIBLIOTECA INCLUSIVA. CIDADANÍA NA DIVERSIDADE, organizada pola D.X. de Centros e Recursos Humanos da Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional, dentro do seu programa BIBLIOTECA INCLUSIVA, en colaboración co Servizo de Formación do Profesorado.
Asistiu profesorado vinculado á biblioteca escolar de centros públicos e concertados de educación especial, de centros con unidades específicas de atención a alumnado NEAE, así como  centros de escolarización preferente, especificamente convocados pola dirección xeral organizadora. Ampliouse a posibilidade de asistencia a profesorado dos departamentos de Orientación destes centros. 
En total máis de 200 persoas compartimos experiencias e participamos das charlas e talleres previstos no programa; entre outros, de Susana Peix, bibliotecaria especialista en accesibilidade e inclusión; Rosa Piquín, experta en materia de bibliotecas escolares e atención da diversidade, e Blanca Mata, xornalista e coordinadora da Asociación "Lectura Fácil Euskadi". 
Os talleres correron a cargo de Paola Guimeráns (Libros pop-up e circuítos), Blanca Mata (Lectura fácil), Felo Couto (Recursos tecnolóxicos e atención da diversidade) e Susana Peix (Unha colección para a biblioteca inclusiva).
Compartiron a súa experiencia no ámbito da atención á diversidade desde a biblioteca escolar os responsables das bibliotecas do CEIP Escultor Acuña, IES Valadares, CEE Manuel López Navalón e CEEPR Juan María. 


25/11/19

25 Novembro no Ceip Rosalía

Do 25 ó 29 de novembro na Biblioteca: lecturas, vídeos, cancións, actividades, accións....
CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

"Cantos séculos necesita a razón para chegar á xustiza que o corazón comprende instantaneamente" (Concepción Arenal, 1820 -1893)
"A violencia cea máis problemas sociais que os que resolve" (Martin Luther King, 1929 - 1968)
  





21/11/19

O ben-estar/estar-ben un dereito da infancia

C. PROFESIONAL, DEREITOS INFANCIA
O ben-estar/estar-ben un dereito da infancia 
In ReflexionArte on 19/11/2016 
Chema Madoz

 Con motivo da conmemoración do Día Universal do Neno, as redes sociais e medios de comunicación encheranse de denuncias de situacións de vulneración dos seus dereitos, de ausencia flagrante na atención ás súas necesidades máis básicas, de manifestos, de declaracións, de citas, de exposicións, de xestos, de contos, de curtametraxes e de outras moitas accións necesarias pero non suficientes. 
De calquera modo, en moitos casos non pasa de aí. Pasou o día e pasou a romaría. Nós, hoxe, queremos fixar a mirada no día a día, no cotiá, no que temos preto de nós, no que vemos (ou no que non queremos ver) nas escolas: a carencia de benestar de moitos nenos e nenas, entendendo o benestar como estar-ben ou ben-estar, o que sería o resumo e finalidade última de todos os dereitos. 

Levar moitos anos no ensino e ter xa anos dabondo permítenos unha mirada comparativa da calidade de vida dos nenos. Calidade, esa palabra tan polisémica e de natureza tan multifactorial que nos últimos tempos se asocia á existencia de condicións en moitos casos irrelevantes. Calidade de vida e benestar no noso contexto fai referencia ao cumprimento dunhas características sobre o estilo de parentalidade que establecen os pais/nais cos fillos; ao establecemento dunhas normas axustadas á idade dos cativos; á atención que se lle dispensa para a cobertura das súas necesidades de hixiene, alimentación, descanso, movemento, sanitarias, educativas, relacionais, afectivas, emocionais e de apego positivo; e como non, á existencia duns referentes adultos que sexan modelos de fala, de actitude, de valores, de ser e de estar na vida. 
Pois aquí é onde nos atopamos o problema: no noso mundo, na nosa sociedade (non noutras distantes ou descoñecidas), hai cada vez máis nenos e nenas que carecen do anteriormente exposto. E a isto non se lle está a prestar a debida atención; non queremos dicir que pase desapercibido pero, como hai outras cuestións máis urxentes, pasa a formar parte da normalidade, dicimos que é contextual. Os docentes temos indicios dabondo para detectar todas esas situacións: a falta de aseo ou de sono, a inxesta con voracidade, o comportamento dos pequenos, as expresións, as anécdotas ou episodios familiares que nos contan, a falta de hábitos adecuados aos distintos momentos, etc; o que podemos complementar coa imaxe que nos causan os proxenitores e coas escenas nos que os vemos xuntos (cando se despiden, cando os recollen ou cando os recibimos en titoría). 
Non fai falla ser moi sagaces para conformarse unha idea bastante aproximada do seu estilo e condicións de vida así como da forma na que educan e se relacionan. Coméntase na escola, laiámonos da mala sorte dalgúns pequenos, reprobamos a algúns pais pero pouco máis facemos. A razón é sempre a mesma, pensamos que a nosa opinión está sometida á nosa subxectividade e que é demasiado drástica a adopción de medidas xa protocolizadas polos servizos sociais. Ninguén quere meterse en conflitos cos proxenitores e argumentan que para chegar á denuncia por maltrato deben existir riscos de maior gravidade. Adoitamos dicir que non pretenden facerlle mal intencionadamente aos fillos, tan só que non saben ser pais/nais. Poden valernos todas esas xustificacións, agora ben, cómpre recordar que o noso principal obxectivo é o benestar do neno ou nena, independentemente de que sexamos quen de comprender as adversas circunstancias dos seus pais.
 A neglixencia no trato aos nenos está tipificada coma unha forma de maltrato infantil, así como o abandono educacional, sendo moito máis frecuentes do que pensamos, abonda con ver algunhas das súas formas:
-Neglixencia física cando non se lles prové de alimentación adecuada, vestido e condicións de salubridade no fogar, de supervisión adecuada para evitar riscos físicos ou accidentes por descoido, ou cando deixalos sen comida é unha ameaza ou castigo.
 -Neglixencia educativa, tanto por non levalos á escola con regularidade e normalidade de horarios, como polo tempo que se lle permite aos cativos a exposición ás pantallas.
 -Neglixencia psicolóxica e emocional, cando aos pequenos se lles ignora, se lles deixa sos ou en soidade, cando as ameazas e os abusos verbais forman parte da súa cotidianeidade.
 -Neglixencia médica, cando os coidados sanitarios son inapropiados á idade e condicións de saúde dos nenos ou cando non se seguen os procedementos e instrucións recomendadas polos médicos.
  Desafortunadamente seguro que moitas e moitos de nós a estas alturas xa temos un neno ou nena en mente, e que podemos facer desde a escola? Non é unha inferencia nin unha intromisión velar polo benestar dos nenos. Escoitar e falar cos pais, aconsellalos, facerlles ver que nos decatamos de esas anomalías na atención dos seus fillos, mesmo facilitarlles os contactos con organismos e institucións que poden axudalos ao tempo que, advertilos que de persistir esas situacións de risco, antepoñeremos o benestar do neno ou nena sobre todas as demais cousas.
 Insistimos unha vez máis en que na escola hai que educar nos dereitos, pero tamén cumprir coa nosa responsabilidade de garantir o acceso de todos os nenos a eses dereitos. Non é unha cuestión de valentía senón de compromiso profesional.

10/10/19

Takoneando entre libros


Homenaxe á lectura, á escritura, ós soños...
E palabras moi duras para a escola, mellor dito para @s que na escola non facemos o que debemos  Jordi Sierra i Fabra dice:“Mi escuela fue mi gran trauma, era el bufón de la clase..."