13/4/20

Sorteo "Reporteros desde Casa"



BASES LEGALES DEL SORTEO: “REPORTEROS DESDE CASA”
1.- EMPRESA ORGANIZADORA DE LA PROMOCIÓN
LA REGIÓN, S.A. con domicilio social en Polígono Industrial San Cibrao das Viñas, calle 4 – nº19, 32901 Ourense, con CIF: A32100653, organiza en las fechas indicadas a continuación, el concurso gratuito sin obligación de compra de acuerdo con las modalidades que se describen en estas Bases.
2.-FECHA DE INICIO Y FECHA DE FINALIZACIÓN
La Promoción se iniciará el día 2 de Abril y finalizará el día 27 de Abril de 2020. Los trabajos se podrán enviar hasta el día 27 de abril, a las doce del mediodía.
3.- REQUISITOS DE PARTICIPACIÓN Y MECÁNICA DE LA PROMOCIÓN
Los requisitos de participación serán los siguientes:
- Podrán participar aquellos niños que residan en España y tengan edades comprendidas entre los 3 y los 15 años, con la autorización de su tutor o adulto responsable.
- Los datos personales que faciliten los participantes deberán ser datos veraces.
La mecánica de participación consiste en realizar un trabajo dentro de las modalidades de:
  • dibujo en un tamaño de A3 como máximo, pudiendo utilizarse cualquier material o técnica de pintura, de temática libre, aunque la intención es que ellos plasmen lo que están viviendo en estos complicados días de confinamiento, lo que piensan, sienten...
  • redacción, con un tamaño máximo de tres páginas en formato din A4, de temática libre, con la intención igualmente de que en sus trabajos plasmen sus vivencias en esta situación que están viviendo.
  • video, de 60 segundos máximo, de temática libre al igual que en el caso del dibujo y la redacción.


-Todos los trabajos serán enviados a través del correo electrónico: concurso@laregion.net donde un adulto nos deberá indicar sus datos completos, nombre y apellidos, dni y teléfono y el nombre, apellidos, localidad y fecha de nacimiento del niño que participa y al cual representa como padre, madre o tutor legal. Pueden enviar tantos trabajos como deseen pero cada niño participará sólo una vez en el sorteo. En caso de resultar ganadores, deberán presentar el trabajo original que pasará a ser propiedad de La Región
4.- CONDICIONES DE LA PROMOCIÓN Y PREMIOS
El mero hecho de participar en el sorteo implica la aceptación íntegra de las presentes Bases. La Región se reserva el derecho de no publicar aquellos trabajos que atenten contra el honor o sean de mal gusto. Los dibujos y redacciones se publicarán en La Región a partir del miércoles día 8 de abril y los videos se emitirán en un especial resumen semanal en Telemiño. Tanto unos como otros, serán subidos a la web de La Región a lo largo del mes de abril.
Entre todos los niños que participen, se realizará un sorteo de 50 regalos, detallados a continuación, el día 30 de abril, a las 12:00 del mediodía, en las instalaciones de La Región, en
Polígono Industrial Vicente Ferrer, Calle 4, nº19, San Ciprián de Viñas, Ourense. Los ganadores saldrán publicados el día 1 de mayo en La Región.
Relación de premios:
• 10 tablet Huawei Mediapad T3 de 10 pulgadas
• 10 altavoces Enjoy J006
• 10 pulseras actividad Xiaomi miband 4
• 10 mp3 spc 8644 A Sparrow 4GB
• 10 auriculares inalámbricos, Lauson EH223
Entrega de los premios
Los ganadores serán contactados por mail o por teléfono, a partir del 4 de mayo de 2020. En el caso de que no fuera posible localizar al ganador en un plazo de 48 horas, o bien, si rechazase el premio expresamente por cualquier causa, LA REGIÓN acudirá a los ganadores reserva por orden de elección. Una vez aceptado el premio, el ganador recibirá un e-mail explicativo o una llamada telefónica sobre cómo proceder para la recogida del premio.
En el caso de que el premio fuera rechazado por todos, ganador y reservas, el concurso será declarado desierto.
Los ganadores autorizan a que el nombre y apellidos de los menores participantes, sean publicados en la página web y redes sociales de LA REGIÓN, así como en cualquiera de los canales oficiales de comunicación de la marca sin que ello genere derecho a su favor a recibir contraprestación alguna.
5.- LIMITACIONES
Si se evidenciase que cualquiera de los participantes no cumple con los requisitos exigidos en las Bases, o los datos proporcionados para participar no fueran válidos, su participación se considerará nula y quedarán automáticamente excluidos de la Promoción, perdiendo todo derecho sobre los premios otorgados en virtud de esta Promoción.
No podrán participar en el Sorteo las siguientes personas: (i) Los trabajadores por cuenta ajena empleados en cualquiera de las sociedades y otras entidades con personalidad jurídica vinculadas a La Región (ii) Las personas físicas que participen directa o indirectamente en el capital de La Región (iii) Cualquier otra persona física que haya participado directa o indirectamente en la organización de este Concurso o haya estado involucrado directa o indirectamente en su preparación o desarrollo (agencia, proveedores, etc.).
El premio entregado no será transferible ni susceptible de cambios, alteraciones o compensaciones a petición de los Participantes, no pudiendo ser canjeado por cualquier otro producto ni por dinero.
La Región se reserva el derecho, si concurre justa causa y previa comunicación en legal forma, de efectuar cualquier cambio, suspender o ampliar “Reporteros desde casa”.
Correrán a cuenta y cargo del ganador cualquier carga fiscal o tributaria que la aceptación del premio pudiera suponerle, así como cualquier otro gasto derivado de la promoción que no esté expresamente asumido por La Región en las presentes Bases Legales.
Se establece un plazo de QUINCE (15) días naturales desde la fecha de la concesión del premio, para efectuar cualquier reclamación motivada. La Región se reserva, en caso de obligada necesidad, el derecho de sustituir el premio por otro de similares características.
6.- PUBLICACIÓN DE COMENTARIOS U OPINIONES
No se permitirán comentarios u opiniones cuyo contenido se considere inadecuado, que sean ofensivos, injuriosos o discriminatorios o que pudieran vulnerar derechos de terceros. Tampoco se permitirán comentarios contra un particular que vulneren los principios de derecho al honor, a la intimidad personal y familiar y a la propia imagen. No nos responsabilizaremos de los daños ocasionados por los comentarios que hagan los participantes en la Promoción, y que en cualquier momento pudieran herir la sensibilidad de otros participantes.
7.- EXONERACIÓN DE RESPONSABILIDAD
A título enunciativo, pero no limitativo, no nos responsabilizamos de las posibles pérdidas, robos, retrasos o cualquiera otra circunstancia imputable a terceros que puedan afectar al desarrollo de la presente Promoción, así como tampoco nos responsabilizamos del uso que haga el participante respecto del premio que obtenga de esta Promoción, y no asume responsabilidad alguna por ningún daño o perjuicio de cualquier tipo que pudieren sufrir los Participantes, ganador o terceros.
No asumimos la responsabilidad en casos de fuerza mayor o caso fortuito que pudieran impedir la realización de la Promoción o el disfrute total o parcial del premio. En caso de que esta Promoción no pudiera realizarse, bien por fraudes detectados en la misma, errores técnicos, o cualquier otro motivo que no esté bajo el control de La Región y que afecte al normal desarrollo del Concurso, nos reservamos el derecho a cancelar, modificar, o suspender la misma.
8.-PROTECCIÓN DE DATOS PERSONALES
La empresa responsable del tratamiento de sus datos es LA REGIÓN, S.A., con domicilio en
Polígono Industrial San Cibrao das Viñas, calle 4 – nº19, 32901 Ourense y número identificativo A32100653 LA REGIÓN, S.A. se toma muy en serio la protección de su privacidad y de tus datos personales. Por lo tanto, tu información personal se conserva de forma segura y se trata con el máximo cuidado.
De conformidad con lo establecido en la normativa aplicable en materia de protección de datos, y concretamente en el Reglamento (UE) 2016/679 del Parlamento Europeo y del Consejo, de 27 de abril de 2016, relativo a la protección de las personas físicas en lo que respecta al tratamiento de datos personales y a la libre circulación de estos datos, cada Participante, con la aceptación de estas Bases Legales consiente que los datos personales facilitados para la participación en este concurso sean incorporados a un fichero titularidad de LA REGIÓN, SA. para tramitar la participación en el concurso y para comunicarle el premio en caso de que resultase Ganador.
Los Participantes garantizan que los datos personales facilitados son veraces y se hacen responsables de comunicar a LA REGIÓN, S.A. cualquier modificación de los mismos. LA REGIÓN, S.A. se reserva el derecho a excluir de la presente promoción a todo Participante que haya facilitado datos falsos. Se recomienda tener la máxima diligencia en materia de Protección de Datos mediante la utilización de herramientas de seguridad, no pudiéndose responsabilizar a LA REGIÓN, S.A. de sustracciones, modificaciones o pérdidas de datos ilícitas.
Los Participantes tienen derecho a (i) acceder a sus datos personales, así como a (ii) solicitar la rectificación de los datos inexactos o, en su caso, solicitar su supresión, (iii) solicitar la limitación del tratamiento de sus datos, (iv) oponerse al tratamiento de sus datos y (v) solicitar su portabilidad. Los Participantes pueden ejercer todos estos derechos en la siguiente dirección de email lopd@laregion.es indicando, el motivo de su petición.
Los Participantes pueden también, enviar su petición por correo ordinario a la siguiente dirección Polígono Industrial San Cibrao das Viñas, calle 4 – nº19, 32901 Ourense
Sin perjuicio de cualquier otro recurso administrativo o acción judicial, el Participante tendrá derecho a presentar una reclamación ante una Autoridad de Control, en particular en el Estado miembro en el que tenga su residencia habitual, lugar de trabajo o lugar de la supuesta infracción, en caso de que considere que el tratamiento de sus datos personales no es adecuado a la normativa, así como en el caso de no ver satisfecho el ejercicio de sus derechos.
La Autoridad de Control ante la que se haya presentado la reclamación informará al reclamante sobre el curso y el resultado de la reclamación.
9.-CAMBIOS
LA REGIÓN se reserva el derecho a modificar las Bases del concurso, parcial o totalmente en cualquier momento. Asimismo, se reserva también el derecho de anularlo o dejar el premio desierto en caso de detectarse alguna irregularidad. Realizada cualquier modificación, ésta será debidamente puesta en conocimiento de los participantes en la página Web de LA REGIÓN.
LA REGIÓN se reserva el derecho de excluir de la participación en el concurso a todos aquellos participantes que, estime, están incumpliendo cualquier condición de participación incluida en las presentes Bases. La exclusión de un participante, cualquiera que sea la causa, conlleva la pérdida de todos los derechos derivados de su condición como tal.
Cualquier utilización abusiva o fraudulenta de estas Bases dará lugar a la consiguiente descalificación del participante en el concurso.
LA REGIÓN queda eximido de cualquier responsabilidad en el supuesto de existir algún error en los datos facilitados en su caso por los propios agraciados que impidiera su identificación.
10.- LEGISLACIÓN APLICABLE Y JURISDICCIÓN
Estas bases legales se regirán de conformidad con la ley española. Serán competentes para resolver cualquier reclamación o controversia que pudiera plantearse en relación con la validez, interpretación o cumplimiento de estas bases los Juzgados y Tribunales de la ciudad de Ourense.

12/4/20

Outros seis poliños no galiñeiro do Ceip




Neste día de Pascoa tan "extraordinario" velaquí unhas fotos cos novos "inquilinos" do galiñeiro: seis novos pitiños que naceron estes días. Fixádevos ben (a ver se os localizades) porque son moi pequerrechos! Os outros cinco tamén seguen a medrar e a coella xa a levamos para que parira nunha gaiola axeitada en Lodoselo. 

http://theconversation.com/lo-que-las-gallinas-nos-ensenan-sobre-el-coronavirus-y-su-control-

No quiero volver a la normalidad

Siento que no se habla de lo importante. No se trata de vencer al coronavirus, ni siquiera de cómo voy a sobrevivir este mes. Se trata de cuestionar nuestro modo de vida para poder seguir viviendo más allá de un mes, de un año o una década
Envía tus experiencias, denuncias o reivindicaciones a esta dirección de correo: historiasdelcoronavirus@eldiario.es
Carlos Candel
11/04/2020 - 20:29h
Pues yo, lo siento, pero no quiero volver a la "normalidad". No anhelo volver a las caravanas diarias para ir al trabajo, a pasar menos tiempo con mi familia, ni a ver la "boina" negra amenazando el cielo de Madrid, a una educación segregadora y con ratios insostenibles, a la precariedad de la Sanidad, al elitismo de que gane más el que más dinero sea capaz de producir menospreciando labores tan fundamentales en este crisis como las de limpiar, reponer o entregar productos, cuidar a los mayores... Detestaría regresar a la orgía de consumismo compulsivo y sin sentido que nos hacía comprar productos innecesarios y de mala calidad, fabricados en países pobres por personas pobres en condiciones de semiesclavitud, para que otros puedan seguir acumulando sus riquezas, sólo por el hecho de que esas prendas son baratas y de temporada.
Tampoco quiero recuperar esa proximidad ficticia que nos hacía llamar de vez en cuando y casi rutinariamente a nuestros familiares más cercanos, sin importarnos realmente por sus vidas; ni a cruzarme de nuevo con los vecinos en el ascensor sin mirarnos a los ojos y sonreírnos, conscientes de que la vida nos pasa a todos. Ni a seguir viviendo ajeno al resto del mundo, encapsulado en mi "privilegiado" modo de vida. Ni a continuar viendo a los inmigrantes con miedo, como enemigos a los que hay que cerrar el paso con concertinas o muros. No, no quiero volver a la normalidad de la que todo el mundo habla.
No deseo seguir mirando para otro lado y fingir que no pasa nada, que estamos bien, que todo va a salir bien. No quiero resignarme a aceptar que todo se arregla con una vacuna o con una aplicación de geolocalización en el móvil que controle todos nuestros pasos. No quiero seguir escuchando excusas para no hablar de lo importante. No puedo tolerar que haya quienes, por sus propios intereses, mantengan el discurso del negacionismo, pero pretendan mantener las políticas del darwinismo social que están provocando más pérdidas humanas. Volver a esa normalidad en la que se siguen talando árboles y seguimos destruyendo la biodiversidad, en la que seguimos destruyendo el planeta y a gran parte de la humanidad con guerras y explotación por fines económicos. No quiero seguir promoviendo la desigualdad y la injusticia, el abuso al que estamos sometiendo a otras especies animales. Ni pensar que el cambio climático nos queda muy lejos.
Estos días vemos en los medios de comunicación algunas noticias sobre la recuperación de los peces en los canales de Venecia, los delfines en los puertos de Cagliari o el regreso de especies en vías de extinción a algunas costas. Y parece que todo esto fuera una consecuencia anecdótica de lo que nos sucede. Como un "anda, mira, qué bonito" que nada tiene que ver con nuestra forma de vida, con nuestra propia supervivencia. No quiero volver a la normalidad de playas colonizadas por sombrillas, canales turbios y puertos contaminados. Esto no es una anécdota, es sólo un reflejo de lo que nos pasa. Y lo que nos sucede es que no sólo podemos perder nuestra forma de vivir, sino que está en riesgo la vida de muchas personas, tal y como han estado alertando muchos científicos durante estos últimos años. 
Siento que no se habla de lo importante. No se trata de vencer al coronavirus, ni siquiera de cómo voy a sobrevivir este mes. Se trata de cuestionar nuestro modo de vida para poder seguir viviendo más allá de un mes, de un año o una década, y de que nuestros hijos, hijas y aquellos que están por venir también puedan hacerlo. Y, para ello, lo que debería de estar encima de la mesa es que no podemos seguir consumiendo de esta forma.
No podemos seguir devastando los bosques para plantar cereales que dan de comer a los animales de los que nos alimentamos; ni explotándolos en granjas en condiciones de extrema insalubridad que aumentan los riesgos de causar enfermedades; ni sacrificarlos en espacios de tiempo cada vez más cortos que provocan que los virus necesiten aumentar su agresividad y la velocidad de transmisión para continuar con sus ciclos vitales; ni contribuyendo a mercados negros de especies exóticas sólo por el capricho de tener en casa un raro animalito que decora muy bien mi habitación, y cuya presencia no hace más que acercarnos (a nosotros y a nuestros animales) a enfermedades de las que ni habíamos oído hablar y que ahora amenazan con romper de un plumazo todo lo construido; ni utilizando cada día transportes que, a causa de quemar combustibles fósiles, lanzan al aire agentes contaminantes que son los perfectos vehículos de propagación de agentes patógenos por todo el mundo; a seguir plastificando el mar y nuestros acuíferos, plásticos que terminan degradándose y formando parte de la sal que condimenta nuestras comidas o del agua mineral embotellada que bebemos porque la del grifo no nos parece suficientemente fiable...
Porque el coronavirus pasará, más tarde o más temprano. Y no se trata de ser catastrofista, los hechos acontecidos no nos permiten seguir negando las evidencias, que a estas alturas ya parece que se quedaron cortas. Todo apunta a que vendrán nuevas pandemias, a que el calentamiento global ya está aquí y no estamos haciendo nada para amortiguar su efecto imparable. Y seguimos sin hablar de lo importante: ¿qué vamos a hacer para NO volver a la normalidad? ¿Qué vamos a cambiar para garantizar nuestra supervivencia y evitar el sufrimiento de tantas personas?
Sé que esta crisis va a traer unas consecuencias nefastas, sobre todo para los más vulnerables. Y sé que es difícil pensar en todo esto cuando estás afectado por un ERTE o corres el riesgo de tener que cerrar tu empresa familiar. Y mucho más aún si has perdido a alguien y no has podido despedirte, o tienes a alguien a quien quieres enfermo y completamente aislado en el hospital o en un pabellón de un recinto ferial. Sé que es difícil imaginar una normalidad que no sea de la que venimos. Pero habrá que ser creativos. Porque lo que no hemos entendido es que no vamos a volver a "lo de antes", porque cuando podamos salir, tendremos heridas. Algunos habrán perdido a sus seres queridos, otros sus empleos y otros sufrirán aún más precariedad y recortes en sus libertades con la promesa de mantener nuestro "ideal" estilo de vida. Un estilo de vida que, por supuesto, es mejor que en otros lugares del planeta.
Desde luego, y lo es no porque aquí seamos mejores o tengamos más suerte, sino porque nuestro estilo de vida depende en gran medida de su precariedad y de su pobreza. ¿O pensamos que nuestros móviles, nuestra ropa, nuestros coches, nuestras verdura. costarían lo mismo si quienes las producen vivieran en las mismas condiciones que nosotros? Podemos seguir mirando para otro lado, como lo hemos hecho hasta ahora, podemos seguir queriendo "volver a la normalidad", pensar que la Covid-19 es una pequeña anomalía en nuestro camino. Lo que no hemos comprendido es que eso ya no es posible. De esta forma, lo único que conseguiremos es alargar el desastre, posponiendo un sufrimiento que nos va a ir llegando a cuenta gotas y que, al igual que en el experimento de la rana escaldada, cuando nos queramos dar cuenta, ya no habrá marcha atrás.
Por eso, me gustaría que no volviéramos a la normalidad, que no cayéramos en el fatalismo de que no se puede hacer nada, de que ya está todo decidido. Puede que así sea, pero me resisto a ello. Y una vida distinta, una vida que garantice nuestra supervivencia de verdad, que ponga por delante el bienestar de las personas y el cuidado mutuo a la acumulación de capital, que apueste por la Naturaleza y no la destrucción de ésta, no tiene por qué ser peor que la normalidad que vivíamos antes del confinamiento. Quiero salir de casa, no voy a negarlo, como todo el mundo, y ver al resto de mi familia y a mis amigos, pero no quiero que el coste de mi libertad, de todas nuestras libertades, se salden con una condena mucho mayor a corto o medio plazo. Tendrán que cambiar muchas cosas, eso sí: nuestra relación con el medio ambiente, con el consumo, con las comunicaciones... Y quizás tengamos miedo, pero espero y deseo no volver a la normalidad.

9/4/20

Chegan novos ánimos...

Un grupo de alumnas e alumnos do noso cole xuntáronse e enviáronnos este vídeo onde ánimos e ritmo non lle fallan... #NunTrisEstamosNoCole ... Grazas pola achega! Moita forza!


7/4/20

Actividades interactivas sobre Ricardo Carvalho Calero

Xa está a disposición dos centros escolares o material das Letras Galegas 2020 para infantil e primaria elaborado polo Seminario Galán.


Na páxina do Seminario poderedes atopar actividades interactivas sobre Ricardo Carvalho Calero, actividades en PDF, cartel, exposición e cuestionario, díptico, marcapáxinas, biografía, fotos, video...


Na foto da esquerda Ricardo Carbalho Calero con Ramón Piñeiro. Abaixo:

   No I Congresso I. da Lingua Galego-portuguesa, con López Suevos e Manuel María


6/4/20

A impresora 3D do Ceip traballando contra o Coronavirus

Claro, e José Manuel, o noso Director, sempre ó pé do cañón!


https://www.lavozdegalicia.es/noticia/sociedad/2020/04/03/

Maestros de Xinzo elaboran pantallas de protección frente el coronavirus
El Concello distribuye el material entre los trabajadores que lo necesita
SINDO MARTÍNEZ
XINZO / CORRESPONSAL 04/04/2020 17:53 H
El Concello de Xinzo, en colaboración con el CEIP Rosalía de Castro, distribuye pantallas protectoras frente al coronavirus hechas con impresoras 3D en esta escuela. Los maestros están involucrados en el proceso de producción. Con solo una impresora, la tasa es de 4 por día, por lo que hasta ahora han podido hacer una docena de elementos protectores.
Ayer ya se realizó la primera entrega al personal del centro de salud y continuará haciéndose lo mismo a medida que se elaboren más.
Al igual que con el dispositivo de desinfección llevado a cabo con los tractores de agricultores locales, la alcaldesa, Elvira Lama, puso esta colaboración con la escuela como un ejemplo de unidad de todo un pueblo en la lucha contra la propagación del coronavirus. Esta iniciativa se suma a la también promovida por el Ayuntamiento, coincidiendo con la declaración del estado de alarma, por el cual más de 30 personas están haciendo en sus hogares máscaras para quienes las necesiten. Hasta la fecha, se han entregado más de 3.000, principalmente al personal municipal, trabajadores de negocios que permanecen abiertos y no pudieron acceder a las máscaras aprobadas debido a su escasez o personas.
Además, las compañías privadas en un gran número también están donando máscaras, batas y gorros desechables para el personal de atención médica en el Centro de Salud.


E tamén para o CDR O Viso, a Agrupación de Protección Civil de Xinzo...

Catherine L´Ecuyer: «Los niños no se van a morir por perderse dos o tres meses de clase»
«Mandar vídeos y fichas por plataformas virtuales en la etapa infantil es un despropósito», apunta la divulgadora, que considera que el confinamiento nos puede ayudar a valorar lo que tenemos: «Después, nos sorprenderemos como nunca, lo veremos todo como si fuera la primera vez»
04/04/2020
 Autora de los bestsellers Educar en el asombro Educar en la realidad, madre de cuatro hijos, Catherine L’Ecuyer (Quebec, 1974), asegura que «saldremos distintos» de la crisis del coronavirus. «Cuando nuestros hijos tienen todo lo que quieren sin tener que esperar, tienden a dar todo por supuesto, una actitud contraria al asombro. Ahora, hay restricciones y los recursos están limitados, es un tiempo para la templanza. Eso ayuda a valorar lo que tenemos y a agradecerlo. Agradecemos la salud. Después del confinamiento, nos asombraremos como nunca, porque veremos todo como si fuera la primera vez», dice la divulgadora.

-¿Cómo les explicamos a nuestros hijos lo que pasa buscando el equilibrio entre el realismo y la calma?
Los niños no deberían estar escuchando las noticias, sino enterarse de lo que pasa por nosotros. Deberíamos poner los filtros convenientes cuando se lo explicamos, en función de su edad. Antes de los 6 años, no tiene mucho sentido dar mucha información. En la etapa de primaria, podemos explicarles que hay un virus que está enfermando a muchas personas y que nos quedamos en casa porque no es momento para enfermarse, porque los médicos están muy ocupados ahora atendiendo a los enfermos. Así, el día que alguien de la familia se enferme, no lo recibirán como una sentencia de muerte. De hecho, no lo es. Con esto no digo que no sea grave, pero no podemos transmitir una sensación apocalíptica a nuestros hijos, llevándolos a pensar que nos vamos todos a morir cuando no es así.
-Bélgica recomienda la actividad al aire libre, hay otros países que permiten salir con los niños. Las diferencias en las políticas de los distintos gobiernos del mundo nos invitan a plantearnos si los niños necesitan consideración o medidas aparte. ¿Son los olvidados de esta crisis?
-Está claro que sería ideal poder salir un rato con ellos, pero los niños son vectores de contagio y casi siempre asintomáticos. Ojalá los expertos (epidemiólogos y psicólogos) puedan conversar serenamente juntos sobre los pros y los contras de forma abierta y públicamente. Pero el clima politizado hace que las decisiones se tomen a puerta cerrada pidiendo unidad, sin entender el trasfondo de las mismas. En cualquier caso, al margen de esas consideraciones, es importante entender que los niños no reaccionan como nosotros a estas situaciones.

-¿Llevan, realmente, mejor ellos que nosotros esta situación?
-Los niños tienen una capacidad de adaptación que no tenemos los adultos. Y hay estudios que sostienen que no sufren ataques de pánico como los adultos, entre otros motivos porque no son capaces de procesar cognitivamente la noción de «pérdida de control». Buscar el control es propio del adulto, no del niño. En una situación de alarma, el niño mira al principal cuidador y se siente protegido por él. Los niños asumen -por el mero hecho de ser niños- que no están en control de nada. Se ven reflejados en nuestra mirada, y es esa mirada la que contribuye a construir su memoria biográfica, su sentido de identidad. Si estamos angustiados, lo serán; si estamos alegres lo serán. Su estado de ánimo no depende de las circunstancias, sino de lo que ven en nuestros ojos. Ese mecanismo de la naturaleza nos recuerda que los padres somos los primeros educadores. Algunos han sugerido que no dejar salir a los niños sería adultocéntrico. No sé si es cierto, puede también serlo el pedir salir con los niños porque el adulto «no puede más con ellos». Hemos de aprender a convivir en familia, cuando un niño grita y corre en casa, no siempre es porque se porta mal, está haciendo lo propio del niño. Entender esto lo cambia todo.
"Hemos de aprender a convivir, cuando un niño corre o grita en casa no se porta mal, hace lo propio de un niño"

-¿La situación actual no es mucho peor para ellos que sus habituales agendas de ejecutivo estresado?
-Es mucho peor desde el punto de vista psicológico, para el apego seguro, dejar a un niño en un parvulario desde los 4 meses que tenerlo 4 meses confinado con sus padres. Pero es demasiado políticamente incorrecto decirlo...
-¿Qué te parece la propuesta de enseñanza telemática de la ministra Celaá, de mandar deberes por el móvil?
-El hecho de mandar deberes a los alumnos por el móvil denota una falta grande de entendimiento de lo que implica el acto de enseñar y de aprender.
-En el encierro, ¿también se enciende la curiosidad del niño, el asombro?
-El asombro es no dar nada por supuesto. Ahora, hay restricciones y los recursos están limitados. Es una oportunidad para valorar lo que tenemos.
-¿Cómo podemos organizarnos para teletrabajar atendiendo a los niños y la casa, todo junto y revuelto?
-No comprendo lo mal que se está gestionando esa crisis. Y no estoy hablando de partidos políticos; hablo desde el sentido común y pensando en las medidas tomadas en otros países. Hay una improvisación impresionante. 
-¿Cómo podemos pedir a una madre o a un padre que teletrabaje a la vez que está cuidando de sus hijos, a la vez que se encarga de la casa, a la vez que asiste en la escolarización de sus hijos gestionando deberes que llegan por vía digital (a veces con solo un ordenador en casa o sin impresora), a la vez que dejan de entrar sueldos a casa? Y ahora con el banco de horas que los padres deberán devolver a las empresas, podemos decir adiós al pequeño margen de conciliación que teníamos.
"Con el banco de horas que los padres deberán devolver a las empresas podemos decir adiós al pequeño margen de conciliación que teníamos"

-¿Es un despropósito plantear deberes diarios a niños menores de 10 años?
-No podemos plantear la cuestión de la escolarización como si todos los niños tuviesen la misma edad. No es lo mismo un niño de 3 años, de 8, de 15. Antes de los 6 años, los niños van al colegio porque sus padres trabajan; no hay una necesidad objetiva. En esas edades, aprenden a través de las experiencias sensoriales y de las relaciones interpersonales. Mandarles fichas o vídeos en plataformas es un despropósito. Lo que necesitan es material sensorial, y lo tienen en casa. Bienvenidas sean las sugerencias de los maestros, pero nada debería ser obligatorio. De 6 a 12 años, un niño no es lo suficiente maduro como para poder ser autónomo con su aprendizaje, necesita una instrucción directa. En esas edades, el uso de un ordenador conectado a Internet no es recomendable. Estamos en una situación de excepcionalidad, pero los niños no se van a morir por perderse dos o tres meses de clases.

-¿La tecnología no es útil?
-Ahora que los padres estamos viendo en primera persona que la tecnología no es la panacea para el aprendizaje en la infancia, los gurús tecnológicos no van a poder vendernos la moto tan fácilmente. La tecnología es muy útil para la vida, ¡pensemos cómo habríamos sobrevivido a esa crisis sin ella! Pero sirve para los que tenemos una cabeza amueblada, preparada para usarla. No para la escolarización de la infancia, porque en esas edades nada sustituye a un maestro de carne y hueso. Educar es un acto profundamente humano.
-Las pantallas son esta temporada una tentación aún más inevitable.
-Hay alternativas: ejercicio, lectura, cocina, limpieza, charlar por teléfono, etcétera. Y el videochatting, por Facetime o Skype, es un recurso para seguir en contacto con los seres queridos.
-¿Para los niños también?
-La recomendación de la Academia Americana de Pediatría reconoce que los medios interactivos que permiten mantener la conexión con parientes a pesar de la distancia son positivos. No es lo mismo que una película o un videojuego, porque aquí hay factor humano en directo. Es preciso que haya vínculo afectivo entre el niño y la persona con la que se chatea. El videochatting en directo con Skype o con Facetime se consideran desde el 2017 una excepción a la regla «nada de pantalla antes de los 2 años y menos de una hora de 2 a 5 años».

3/4/20

A plataforma 'CirqueConnect' ofrece un novo especial de 60 minutos este venes 3 de abril.



Os amantes do Circo do Sol teñen unha nova cita para gozar dalgún dos seus espectáculos sen saír de casa e facer un pouco máis levadíos estes días de confinamento pola pandemia do coronavirus.
Cirque du Soleil Entertainment Group, que a semana pasada lanzaba un novo espazo web de contido dixital chamado CirqueConnet, brinda a posibilidade de poder contemplar un novo especial de 60 minutos con números de Amaluna, desde ángulos nunca antes vistos, e material videografico exclusivo dos espectáculos Volta e Bazzar.
Para iso só fai falta entrar en https://www.cirquedusoleil.com/cirqueconnect este venres 3 de abril ás 21:00 hora española.

A alegoría das culleres longas [ Denizcan Yuzgul]

Baseado nunha antiga historia sobre a fame e o compartir, "A alegoría das culleres longas” axúdanos a aprender. Apréndenos, por exemplo, que cando se loita para alimentarnos só a nós mesmos, todo o mundo pasa fame. Pero cando nos centramos na fame da nosa veciña, do noso veciño, descubrimos que hai maneiras de alimentar a todo o mundo.

2/4/20

2 de abril: Día mundial da concienciación sobre o autismo


EDUCACIÓN E EMPREGO PARA As PERSOAS CON AUTISMO, PRINCIPAIS REIVINDICACIÓNS DA CAMPAÑA “PODO APRENDER. PODO TRABALLAR” Un ano máis, o movemento asociativo do autismo en Galicia e en España pon en marcha, en coordinación con Autismo Europa, unha campaña de sensibilización para visibilizar a necesidade de contribuír a mellorar a calidade de vida das persoas con trastorno do espectro do autismo ( TEA) e promover a súa inclusión en todos os ámbitos da sociedade. Autismo Galicia pide á cidadanía mostrar a súa solidariedade co colectivo TEA a través de dúas accións: subir a redes sociais unha foto ou vídeo facendo o xesto da campaña e iluminar a súa terraza ou balcón hoxe 2 de abril ás 21 horas. Tamén se suma á iniciativa mundial Light It Up Blue e solicita a edificios e monumentos de toda España que se iluminen de azul este 2 de abril.

2 de abril: Día Internacional do libro infantil


Como en anos anteriores (aínda que este sexa diferente) o IBBY (International board on books for young people) chama á conmemoración do Día do Libro Infantil o 2 de abril, data de nacemento de Hans Christian Andersen. O obxectivo é promocionar os bos libros infantís e xuvenís e a lectura entre os máis novos. 
A sección patricinadora deste ano é Eslovenia que difunde a mensaxe de Peter Svetinai lustrada por Damijan Stepancic: Fame de palabras. 
GÁLIX, Asociación do Libro Infantil e Xuvenil, facilítanos a tradución ao galego de  Héctor Cajaraville. 

1/4/20

#NunTrisEstamosNoCole

Grazas, grazas e un cento de grazas... a todas ás nosas familias que forman esta gran comunidade escolar do CEIP Rosalía de Castro!
Grazas por acompañar ás vos@s fill@s despois de un día longo de traballo...
Por ser pacientes e estar sempre dispost@s a dedicarlle horas e horas neste tempo de quedar na casa...
Por ser mestr@s, supervisando o traballo que realizan nese espírito incansable de querer aprender...
Por descubrir novas/vellas maneiras de relacionarse con esa "tropa menuda (ou menuda tropa!)" que anda por casa e que agora reclama toda a vosa atención ...
Por ser actores, músicos, pintores, ... para que el@s gocen manipulando todos eses materiais cos que fan voar a súa imaxinación ...
Por coidar dos vosos... grandes e pequenos... e por coidarvos vós! 
Por resistir!

Este aporte que aquí facemos, feito con cachiños de todos vós, quere ser ese grande aplauso que todos os días ás oito da tarde, todo o claustro do profesorado e persoal non docente do noso cole quere dedicarvos: ás nosas familias, .... grandes e pequenos, porque sabemos que pronto chegarán apertas, bicos, encontros e que todo este tempo ... quedará atrás e todos e todas teremos conciencia do que realmente é importante: a xente que nos quere ... Grazas, grazas e un cento de grazas!


31/3/20

Máis propostas de ocio

 ESTÁ  NEVANDO!!! 

Velaquí outra proposta de ocio para o corentena. A FEAFES ( Federación de Asociacións de Familiares e Persoas con Enfermidade Mental ) procúranos unha manchea de actividades de todo tipo:
- Literatura: o pracer de escoitar ler.
- Música e radio: posibilidade de sintonizar emisoras de radio de todo o mundo, escoitar as cancións famosas do ano que ti queiras...
- Cine  
-Teatro, concerto de punk infantil, circo
- Visitas e exposicións
- Museos virtuais
- Natureza
- Actividade física
- Pequenas probas para adestrar a mente, xogos mentais online
- Manualidades 
- Máis xogos
- Cociña e nutrición...
E todo isto a un golpe de "intro".
E con tanta oferta sempre é de obrigada referencia a famosa cita de Goethe: "sempre temos tempo suficiente se o empregamos adecuadamente". 

30/3/20

Chegan novas dende o noso xornal das mochilas viaxeiras...

 Fai clic na portada para ler algúns números do xornal
 Fai clic para facer a imaxe máis grande e resposta aos retos

26/3/20

Xogos tradicionais para entreterse no confinamento


Ante as horas de corentena, a rede Patrimonio Lúdico Galego está a facer unha escolma de xogos tradicionais que se poden practicar facilmente no interior doméstico, facendo honra á capacidade de adaptación ao medio que os caracteriza. Achegamos algunhas alternativas para que as crianzas pasen estes días, propostas elaboradas con materiais reciclados ou do cotián, que contribúen a fomentar a creatividade, crear comunidade e, especialmente nestas semanas, mellorar as relacións familiares. 
IRENE PIN26/03/20
Pasar tantas horas no interior da casa pode ser particularmente difícil para as crianzas. Para evitar a frustración e o aburrimento, traemos unha iniciativa da rede Patrimonio Lúdico Galego: xogos tradicionais para o interior do fogar. A idea xurdiu vencellada ao proxecto Aulas Galegas, ao que se apuntaron desde o minuto cero coa idea de subir unha ou dúas propostas diarias, como nos conta Paco Veiga, presidente da Asociación Galega do Xogo Popular e Tradicional (AGXPT). Porén, a páxina web non estaba preparada para albergar tanto contido e, para facelo máis accesíbel, optaron por verter as alternativas nunha páxina propia.
De tal modo, Patrimonio Lúdico Galego escolma, entre os máis de 200 recursos permanentes que ofrecen, aquelas actividades que se poden adaptar ás condicións actuais de espazo reducido e cun número pequeno de individuos, para xogar en familia. "Cada día compartimos dous ou tres xogos", explica Veiga, poñendo énfase en facilitar ideas para as máis cativas, que malia seren "as que máis traballo dan nesta situación", non gozan de moitos recursos orientados a elas.
Unha oportunidade para redescubrir a infancia
Reivindicando a importancia de xogar, a corentena pode ser unha oportunidade para "investir o tempo en descubrir ou redescubrir os xogos de sempre", explica Noelia Darriba, da asociación Xogos Tradicionais de Muimenta (Xotramu) en Cospeito, que fai parte da rede. Aceptamos o seu convite a explorar as opcións escollidas, que van desde as populares e atemporais leiriñas (tamén chamadas tres en raia, ta-te-ti ou pai-fillo-nai), até outras menos coñecidas, como o xogo das tartarugas. A dinámica deste último consiste en atar un cordón, por un extremo, á parte superior dunha botella mediada de auga, mentres polo outro se une ao centro do pau. Con isto faise unha carreira na que gaña quen primeiro consegue enrolar a corda para traer a "tartaruga" até as súas mans.
Para xogar ao muíño ou alquerque tan só fan falla unhas fichas e pintar cadrados nunha superficie. O obxectivo é colocar tres pezas en liña recta ou diagonal, o que se chama "facer un muíño". Cando isto acontece, a xogadora cómelle unha ficha á contraria, até que unha delas queda só con dúas. Outro dos clásicos adaptábel ao interior é o sete e medio. Aínda que habitualmente se pinta con xiz no chan, tamén se pode facer un taboleiro no que debuxar os sete rectángulos, cada un cunha puntuación (e se cae na liña, conta medio). Así, xógase tirando os tres pellos (as fichas) aos cadrados, tratando de sumar, nas tres oportunidades, a cifra que nomea ao xogo. Se non dá xusto, gaña quen máis se achegue sen pasarse. A raia ou peseta é outra boa opción. A dinámica é doada: tirar, desde unha distancia pactada, unha moeda ou chapa tratando de que quede enriba ou o máis preto posíbel dunha raia trazada no chan. 
Darriba considera que xa superamos unha época de esquecemento destes xogos para atravesar un período de certa recuperación. "Cando eu era pequena, lembro moito xogo popular, mais non tanto tradicional", di. E cal é a diferenza? Considéranse populares "xogos como a corda ou o brilé, que son máis ou menos iguais en todos lados. Moitos deles comezan a chamarse agora predeportivos", explica Darriba. Porén, os xogos tradicionais son "unha manifestación cultural que nos define como pobo, unha das cousas que máis pode contribuír a crear unha forma de ser, de nos integrar, que se transmite de maneira imperceptíbel", declara Veiga. Serían exemplos paradigmáticos os tres tipos de chaves que temos na Galiza, ou os birlos celtas, que se ben se manifestan noutras zonas do Estado, teñen no noso país un sistema propio de puntuación. Este acervo fai parte dun patrimonio lúdico universal, que se presenta en todos os lugares, mais que ten unha gran capacidade para se adaptar ao medio. De aí as variacións, que tamén se aplican aos condicionantes do estado de alarma.
Reciclaxe creativa
Todas as alternativas que recollen son "moi ecolóxicas", pois pasan precisamente por reciclar ou reutilizar materiais que podemos atopar pola casa. "Non precisas gastar cartos, simplemente vontade", di Darriba. "Non facemos propostas que conteñan materiais que non se atopan de maneira normal en calquera fogar", afirma Veiga. Seguindo esa virtude antes mencionada de se adaptaren ao medio, atopamos instrucións para fabricar birlos con garrafas de auga baleiras, zancos con latas ou leiriñas con chapas de botella.
Un caso particular sería o da perinola ou bailarete, un xoguete que propoñen elaborar dun CD ou, na súa variante máis cativa, cun tapón. Pódese xogar a ver cal perinola aguanta máis tempo a virar, ademais de aproveitar para decorala.
Desta maneira, o proceso de creación vólvese tamén unha parte importante do propio xogo, fomentando en especial a creatividade. Pois esta maneira de brincar promove o exercicio físico e mental, educando en múltiples facetas para contribuír ao "crecemento harmónico", defende Veiga. "Crean relación, comunicación e non hai competitividade dunha maneira violenta", considera pola súa banda Darriba.
Crear comunidade
Ademais, os xogos tradicionais "son para todas, desde as máis pequenas até as maiores", di Veiga. "Eu, que son educadora social, considero que favorecen a coeducación. Nos xogos tradicionais non hai diferenza de xénero", entende Darriba.
Nun nivel máis profundo, a corentena tamén pode supor unha oportunidade para reflexionarmos sobre como medran e xogan as crianzas, para mudar aquelas dinámicas que limiten o "desenvolvemento autónomo", suxire Veiga. Non se trata de opoñer os xogos tradicionais aos "trebellos modernos, que están moi ben", insiste en aclarar. A chave está no equilibrio, en coñecer ambas opcións e que convivan, recollendo o potencial de cada unha. 


25/3/20

Unha auténtica xoia


https://www.youtube.com/watch?v=F_kT0gM8eis

Un conto dos clásicos da iteratura infantil tendo sido publicado en maio do ano 2000 

Escrito por Marisa Núñez, coas ilustraciones debuxadas por Óscar Villán, que tamén ten ilustrado outros álbumes da Editorial Kalandraka

Escoitaches o cuco?

Entre marzo e abril sae o cuco do cubil.
O cuco no abril vive, e no maio revive.
Ós comenzos de abril o cuco ten que vir; e se non volveu, ou prendérono ou morreu.
Se marzo acabou e o cuco non chegou, algo ó cuco lle pasou. 
Que di o cuco cando canta?
Mentres a femia emite un burbullar coma dicindo “pupupupu”, o cuco macho emite un sonoro "kukú". Cada lingua ten as súas interpretacións sobre o canto do cuco. En galego, por exemplo, dise que di: -Cucú-Tapa o cu-Tapa o cu (Lence 2000)

E a bubela? Xa chegaron as anduriñas? ...

Velaquí un enlace de interese  https://coneixelriu.museudelter.cat/es/aves.php  para escoitar, aprender a recoñecer o canto dos paxaros.