6/4/20

Catherine L´Ecuyer: «Los niños no se van a morir por perderse dos o tres meses de clase»
«Mandar vídeos y fichas por plataformas virtuales en la etapa infantil es un despropósito», apunta la divulgadora, que considera que el confinamiento nos puede ayudar a valorar lo que tenemos: «Después, nos sorprenderemos como nunca, lo veremos todo como si fuera la primera vez»
04/04/2020
 Autora de los bestsellers Educar en el asombro Educar en la realidad, madre de cuatro hijos, Catherine L’Ecuyer (Quebec, 1974), asegura que «saldremos distintos» de la crisis del coronavirus. «Cuando nuestros hijos tienen todo lo que quieren sin tener que esperar, tienden a dar todo por supuesto, una actitud contraria al asombro. Ahora, hay restricciones y los recursos están limitados, es un tiempo para la templanza. Eso ayuda a valorar lo que tenemos y a agradecerlo. Agradecemos la salud. Después del confinamiento, nos asombraremos como nunca, porque veremos todo como si fuera la primera vez», dice la divulgadora.

-¿Cómo les explicamos a nuestros hijos lo que pasa buscando el equilibrio entre el realismo y la calma?
Los niños no deberían estar escuchando las noticias, sino enterarse de lo que pasa por nosotros. Deberíamos poner los filtros convenientes cuando se lo explicamos, en función de su edad. Antes de los 6 años, no tiene mucho sentido dar mucha información. En la etapa de primaria, podemos explicarles que hay un virus que está enfermando a muchas personas y que nos quedamos en casa porque no es momento para enfermarse, porque los médicos están muy ocupados ahora atendiendo a los enfermos. Así, el día que alguien de la familia se enferme, no lo recibirán como una sentencia de muerte. De hecho, no lo es. Con esto no digo que no sea grave, pero no podemos transmitir una sensación apocalíptica a nuestros hijos, llevándolos a pensar que nos vamos todos a morir cuando no es así.
-Bélgica recomienda la actividad al aire libre, hay otros países que permiten salir con los niños. Las diferencias en las políticas de los distintos gobiernos del mundo nos invitan a plantearnos si los niños necesitan consideración o medidas aparte. ¿Son los olvidados de esta crisis?
-Está claro que sería ideal poder salir un rato con ellos, pero los niños son vectores de contagio y casi siempre asintomáticos. Ojalá los expertos (epidemiólogos y psicólogos) puedan conversar serenamente juntos sobre los pros y los contras de forma abierta y públicamente. Pero el clima politizado hace que las decisiones se tomen a puerta cerrada pidiendo unidad, sin entender el trasfondo de las mismas. En cualquier caso, al margen de esas consideraciones, es importante entender que los niños no reaccionan como nosotros a estas situaciones.

-¿Llevan, realmente, mejor ellos que nosotros esta situación?
-Los niños tienen una capacidad de adaptación que no tenemos los adultos. Y hay estudios que sostienen que no sufren ataques de pánico como los adultos, entre otros motivos porque no son capaces de procesar cognitivamente la noción de «pérdida de control». Buscar el control es propio del adulto, no del niño. En una situación de alarma, el niño mira al principal cuidador y se siente protegido por él. Los niños asumen -por el mero hecho de ser niños- que no están en control de nada. Se ven reflejados en nuestra mirada, y es esa mirada la que contribuye a construir su memoria biográfica, su sentido de identidad. Si estamos angustiados, lo serán; si estamos alegres lo serán. Su estado de ánimo no depende de las circunstancias, sino de lo que ven en nuestros ojos. Ese mecanismo de la naturaleza nos recuerda que los padres somos los primeros educadores. Algunos han sugerido que no dejar salir a los niños sería adultocéntrico. No sé si es cierto, puede también serlo el pedir salir con los niños porque el adulto «no puede más con ellos». Hemos de aprender a convivir en familia, cuando un niño grita y corre en casa, no siempre es porque se porta mal, está haciendo lo propio del niño. Entender esto lo cambia todo.
"Hemos de aprender a convivir, cuando un niño corre o grita en casa no se porta mal, hace lo propio de un niño"

-¿La situación actual no es mucho peor para ellos que sus habituales agendas de ejecutivo estresado?
-Es mucho peor desde el punto de vista psicológico, para el apego seguro, dejar a un niño en un parvulario desde los 4 meses que tenerlo 4 meses confinado con sus padres. Pero es demasiado políticamente incorrecto decirlo...
-¿Qué te parece la propuesta de enseñanza telemática de la ministra Celaá, de mandar deberes por el móvil?
-El hecho de mandar deberes a los alumnos por el móvil denota una falta grande de entendimiento de lo que implica el acto de enseñar y de aprender.
-En el encierro, ¿también se enciende la curiosidad del niño, el asombro?
-El asombro es no dar nada por supuesto. Ahora, hay restricciones y los recursos están limitados. Es una oportunidad para valorar lo que tenemos.
-¿Cómo podemos organizarnos para teletrabajar atendiendo a los niños y la casa, todo junto y revuelto?
-No comprendo lo mal que se está gestionando esa crisis. Y no estoy hablando de partidos políticos; hablo desde el sentido común y pensando en las medidas tomadas en otros países. Hay una improvisación impresionante. 
-¿Cómo podemos pedir a una madre o a un padre que teletrabaje a la vez que está cuidando de sus hijos, a la vez que se encarga de la casa, a la vez que asiste en la escolarización de sus hijos gestionando deberes que llegan por vía digital (a veces con solo un ordenador en casa o sin impresora), a la vez que dejan de entrar sueldos a casa? Y ahora con el banco de horas que los padres deberán devolver a las empresas, podemos decir adiós al pequeño margen de conciliación que teníamos.
"Con el banco de horas que los padres deberán devolver a las empresas podemos decir adiós al pequeño margen de conciliación que teníamos"

-¿Es un despropósito plantear deberes diarios a niños menores de 10 años?
-No podemos plantear la cuestión de la escolarización como si todos los niños tuviesen la misma edad. No es lo mismo un niño de 3 años, de 8, de 15. Antes de los 6 años, los niños van al colegio porque sus padres trabajan; no hay una necesidad objetiva. En esas edades, aprenden a través de las experiencias sensoriales y de las relaciones interpersonales. Mandarles fichas o vídeos en plataformas es un despropósito. Lo que necesitan es material sensorial, y lo tienen en casa. Bienvenidas sean las sugerencias de los maestros, pero nada debería ser obligatorio. De 6 a 12 años, un niño no es lo suficiente maduro como para poder ser autónomo con su aprendizaje, necesita una instrucción directa. En esas edades, el uso de un ordenador conectado a Internet no es recomendable. Estamos en una situación de excepcionalidad, pero los niños no se van a morir por perderse dos o tres meses de clases.

-¿La tecnología no es útil?
-Ahora que los padres estamos viendo en primera persona que la tecnología no es la panacea para el aprendizaje en la infancia, los gurús tecnológicos no van a poder vendernos la moto tan fácilmente. La tecnología es muy útil para la vida, ¡pensemos cómo habríamos sobrevivido a esa crisis sin ella! Pero sirve para los que tenemos una cabeza amueblada, preparada para usarla. No para la escolarización de la infancia, porque en esas edades nada sustituye a un maestro de carne y hueso. Educar es un acto profundamente humano.
-Las pantallas son esta temporada una tentación aún más inevitable.
-Hay alternativas: ejercicio, lectura, cocina, limpieza, charlar por teléfono, etcétera. Y el videochatting, por Facetime o Skype, es un recurso para seguir en contacto con los seres queridos.
-¿Para los niños también?
-La recomendación de la Academia Americana de Pediatría reconoce que los medios interactivos que permiten mantener la conexión con parientes a pesar de la distancia son positivos. No es lo mismo que una película o un videojuego, porque aquí hay factor humano en directo. Es preciso que haya vínculo afectivo entre el niño y la persona con la que se chatea. El videochatting en directo con Skype o con Facetime se consideran desde el 2017 una excepción a la regla «nada de pantalla antes de los 2 años y menos de una hora de 2 a 5 años».

3/4/20

A plataforma 'CirqueConnect' ofrece un novo especial de 60 minutos este venes 3 de abril.



Os amantes do Circo do Sol teñen unha nova cita para gozar dalgún dos seus espectáculos sen saír de casa e facer un pouco máis levadíos estes días de confinamento pola pandemia do coronavirus.
Cirque du Soleil Entertainment Group, que a semana pasada lanzaba un novo espazo web de contido dixital chamado CirqueConnet, brinda a posibilidade de poder contemplar un novo especial de 60 minutos con números de Amaluna, desde ángulos nunca antes vistos, e material videografico exclusivo dos espectáculos Volta e Bazzar.
Para iso só fai falta entrar en https://www.cirquedusoleil.com/cirqueconnect este venres 3 de abril ás 21:00 hora española.

A alegoría das culleres longas [ Denizcan Yuzgul]

Baseado nunha antiga historia sobre a fame e o compartir, "A alegoría das culleres longas” axúdanos a aprender. Apréndenos, por exemplo, que cando se loita para alimentarnos só a nós mesmos, todo o mundo pasa fame. Pero cando nos centramos na fame da nosa veciña, do noso veciño, descubrimos que hai maneiras de alimentar a todo o mundo.

2/4/20

2 de abril: Día mundial da concienciación sobre o autismo


EDUCACIÓN E EMPREGO PARA As PERSOAS CON AUTISMO, PRINCIPAIS REIVINDICACIÓNS DA CAMPAÑA “PODO APRENDER. PODO TRABALLAR” Un ano máis, o movemento asociativo do autismo en Galicia e en España pon en marcha, en coordinación con Autismo Europa, unha campaña de sensibilización para visibilizar a necesidade de contribuír a mellorar a calidade de vida das persoas con trastorno do espectro do autismo ( TEA) e promover a súa inclusión en todos os ámbitos da sociedade. Autismo Galicia pide á cidadanía mostrar a súa solidariedade co colectivo TEA a través de dúas accións: subir a redes sociais unha foto ou vídeo facendo o xesto da campaña e iluminar a súa terraza ou balcón hoxe 2 de abril ás 21 horas. Tamén se suma á iniciativa mundial Light It Up Blue e solicita a edificios e monumentos de toda España que se iluminen de azul este 2 de abril.

2 de abril: Día Internacional do libro infantil


Como en anos anteriores (aínda que este sexa diferente) o IBBY (International board on books for young people) chama á conmemoración do Día do Libro Infantil o 2 de abril, data de nacemento de Hans Christian Andersen. O obxectivo é promocionar os bos libros infantís e xuvenís e a lectura entre os máis novos. 
A sección patricinadora deste ano é Eslovenia que difunde a mensaxe de Peter Svetinai lustrada por Damijan Stepancic: Fame de palabras. 
GÁLIX, Asociación do Libro Infantil e Xuvenil, facilítanos a tradución ao galego de  Héctor Cajaraville. 

1/4/20

#NunTrisEstamosNoCole

Grazas, grazas e un cento de grazas... a todas ás nosas familias que forman esta gran comunidade escolar do CEIP Rosalía de Castro!
Grazas por acompañar ás vos@s fill@s despois de un día longo de traballo...
Por ser pacientes e estar sempre dispost@s a dedicarlle horas e horas neste tempo de quedar na casa...
Por ser mestr@s, supervisando o traballo que realizan nese espírito incansable de querer aprender...
Por descubrir novas/vellas maneiras de relacionarse con esa "tropa menuda (ou menuda tropa!)" que anda por casa e que agora reclama toda a vosa atención ...
Por ser actores, músicos, pintores, ... para que el@s gocen manipulando todos eses materiais cos que fan voar a súa imaxinación ...
Por coidar dos vosos... grandes e pequenos... e por coidarvos vós! 
Por resistir!

Este aporte que aquí facemos, feito con cachiños de todos vós, quere ser ese grande aplauso que todos os días ás oito da tarde, todo o claustro do profesorado e persoal non docente do noso cole quere dedicarvos: ás nosas familias, .... grandes e pequenos, porque sabemos que pronto chegarán apertas, bicos, encontros e que todo este tempo ... quedará atrás e todos e todas teremos conciencia do que realmente é importante: a xente que nos quere ... Grazas, grazas e un cento de grazas!


31/3/20

Máis propostas de ocio

 ESTÁ  NEVANDO!!! 

Velaquí outra proposta de ocio para o corentena. A FEAFES ( Federación de Asociacións de Familiares e Persoas con Enfermidade Mental ) procúranos unha manchea de actividades de todo tipo:
- Literatura: o pracer de escoitar ler.
- Música e radio: posibilidade de sintonizar emisoras de radio de todo o mundo, escoitar as cancións famosas do ano que ti queiras...
- Cine  
-Teatro, concerto de punk infantil, circo
- Visitas e exposicións
- Museos virtuais
- Natureza
- Actividade física
- Pequenas probas para adestrar a mente, xogos mentais online
- Manualidades 
- Máis xogos
- Cociña e nutrición...
E todo isto a un golpe de "intro".
E con tanta oferta sempre é de obrigada referencia a famosa cita de Goethe: "sempre temos tempo suficiente se o empregamos adecuadamente". 

30/3/20

Chegan novas dende o noso xornal das mochilas viaxeiras...

 Fai clic na portada para ler algúns números do xornal
 Fai clic para facer a imaxe máis grande e resposta aos retos

26/3/20

Xogos tradicionais para entreterse no confinamento


Ante as horas de corentena, a rede Patrimonio Lúdico Galego está a facer unha escolma de xogos tradicionais que se poden practicar facilmente no interior doméstico, facendo honra á capacidade de adaptación ao medio que os caracteriza. Achegamos algunhas alternativas para que as crianzas pasen estes días, propostas elaboradas con materiais reciclados ou do cotián, que contribúen a fomentar a creatividade, crear comunidade e, especialmente nestas semanas, mellorar as relacións familiares. 
IRENE PIN26/03/20
Pasar tantas horas no interior da casa pode ser particularmente difícil para as crianzas. Para evitar a frustración e o aburrimento, traemos unha iniciativa da rede Patrimonio Lúdico Galego: xogos tradicionais para o interior do fogar. A idea xurdiu vencellada ao proxecto Aulas Galegas, ao que se apuntaron desde o minuto cero coa idea de subir unha ou dúas propostas diarias, como nos conta Paco Veiga, presidente da Asociación Galega do Xogo Popular e Tradicional (AGXPT). Porén, a páxina web non estaba preparada para albergar tanto contido e, para facelo máis accesíbel, optaron por verter as alternativas nunha páxina propia.
De tal modo, Patrimonio Lúdico Galego escolma, entre os máis de 200 recursos permanentes que ofrecen, aquelas actividades que se poden adaptar ás condicións actuais de espazo reducido e cun número pequeno de individuos, para xogar en familia. "Cada día compartimos dous ou tres xogos", explica Veiga, poñendo énfase en facilitar ideas para as máis cativas, que malia seren "as que máis traballo dan nesta situación", non gozan de moitos recursos orientados a elas.
Unha oportunidade para redescubrir a infancia
Reivindicando a importancia de xogar, a corentena pode ser unha oportunidade para "investir o tempo en descubrir ou redescubrir os xogos de sempre", explica Noelia Darriba, da asociación Xogos Tradicionais de Muimenta (Xotramu) en Cospeito, que fai parte da rede. Aceptamos o seu convite a explorar as opcións escollidas, que van desde as populares e atemporais leiriñas (tamén chamadas tres en raia, ta-te-ti ou pai-fillo-nai), até outras menos coñecidas, como o xogo das tartarugas. A dinámica deste último consiste en atar un cordón, por un extremo, á parte superior dunha botella mediada de auga, mentres polo outro se une ao centro do pau. Con isto faise unha carreira na que gaña quen primeiro consegue enrolar a corda para traer a "tartaruga" até as súas mans.
Para xogar ao muíño ou alquerque tan só fan falla unhas fichas e pintar cadrados nunha superficie. O obxectivo é colocar tres pezas en liña recta ou diagonal, o que se chama "facer un muíño". Cando isto acontece, a xogadora cómelle unha ficha á contraria, até que unha delas queda só con dúas. Outro dos clásicos adaptábel ao interior é o sete e medio. Aínda que habitualmente se pinta con xiz no chan, tamén se pode facer un taboleiro no que debuxar os sete rectángulos, cada un cunha puntuación (e se cae na liña, conta medio). Así, xógase tirando os tres pellos (as fichas) aos cadrados, tratando de sumar, nas tres oportunidades, a cifra que nomea ao xogo. Se non dá xusto, gaña quen máis se achegue sen pasarse. A raia ou peseta é outra boa opción. A dinámica é doada: tirar, desde unha distancia pactada, unha moeda ou chapa tratando de que quede enriba ou o máis preto posíbel dunha raia trazada no chan. 
Darriba considera que xa superamos unha época de esquecemento destes xogos para atravesar un período de certa recuperación. "Cando eu era pequena, lembro moito xogo popular, mais non tanto tradicional", di. E cal é a diferenza? Considéranse populares "xogos como a corda ou o brilé, que son máis ou menos iguais en todos lados. Moitos deles comezan a chamarse agora predeportivos", explica Darriba. Porén, os xogos tradicionais son "unha manifestación cultural que nos define como pobo, unha das cousas que máis pode contribuír a crear unha forma de ser, de nos integrar, que se transmite de maneira imperceptíbel", declara Veiga. Serían exemplos paradigmáticos os tres tipos de chaves que temos na Galiza, ou os birlos celtas, que se ben se manifestan noutras zonas do Estado, teñen no noso país un sistema propio de puntuación. Este acervo fai parte dun patrimonio lúdico universal, que se presenta en todos os lugares, mais que ten unha gran capacidade para se adaptar ao medio. De aí as variacións, que tamén se aplican aos condicionantes do estado de alarma.
Reciclaxe creativa
Todas as alternativas que recollen son "moi ecolóxicas", pois pasan precisamente por reciclar ou reutilizar materiais que podemos atopar pola casa. "Non precisas gastar cartos, simplemente vontade", di Darriba. "Non facemos propostas que conteñan materiais que non se atopan de maneira normal en calquera fogar", afirma Veiga. Seguindo esa virtude antes mencionada de se adaptaren ao medio, atopamos instrucións para fabricar birlos con garrafas de auga baleiras, zancos con latas ou leiriñas con chapas de botella.
Un caso particular sería o da perinola ou bailarete, un xoguete que propoñen elaborar dun CD ou, na súa variante máis cativa, cun tapón. Pódese xogar a ver cal perinola aguanta máis tempo a virar, ademais de aproveitar para decorala.
Desta maneira, o proceso de creación vólvese tamén unha parte importante do propio xogo, fomentando en especial a creatividade. Pois esta maneira de brincar promove o exercicio físico e mental, educando en múltiples facetas para contribuír ao "crecemento harmónico", defende Veiga. "Crean relación, comunicación e non hai competitividade dunha maneira violenta", considera pola súa banda Darriba.
Crear comunidade
Ademais, os xogos tradicionais "son para todas, desde as máis pequenas até as maiores", di Veiga. "Eu, que son educadora social, considero que favorecen a coeducación. Nos xogos tradicionais non hai diferenza de xénero", entende Darriba.
Nun nivel máis profundo, a corentena tamén pode supor unha oportunidade para reflexionarmos sobre como medran e xogan as crianzas, para mudar aquelas dinámicas que limiten o "desenvolvemento autónomo", suxire Veiga. Non se trata de opoñer os xogos tradicionais aos "trebellos modernos, que están moi ben", insiste en aclarar. A chave está no equilibrio, en coñecer ambas opcións e que convivan, recollendo o potencial de cada unha. 


25/3/20

Unha auténtica xoia


https://www.youtube.com/watch?v=F_kT0gM8eis

Un conto dos clásicos da iteratura infantil tendo sido publicado en maio do ano 2000 

Escrito por Marisa Núñez, coas ilustraciones debuxadas por Óscar Villán, que tamén ten ilustrado outros álbumes da Editorial Kalandraka

Escoitaches o cuco?

Entre marzo e abril sae o cuco do cubil.
O cuco no abril vive, e no maio revive.
Ós comenzos de abril o cuco ten que vir; e se non volveu, ou prendérono ou morreu.
Se marzo acabou e o cuco non chegou, algo ó cuco lle pasou. 
Que di o cuco cando canta?
Mentres a femia emite un burbullar coma dicindo “pupupupu”, o cuco macho emite un sonoro "kukú". Cada lingua ten as súas interpretacións sobre o canto do cuco. En galego, por exemplo, dise que di: -Cucú-Tapa o cu-Tapa o cu (Lence 2000)

E a bubela? Xa chegaron as anduriñas? ...

Velaquí un enlace de interese  https://coneixelriu.museudelter.cat/es/aves.php  para escoitar, aprender a recoñecer o canto dos paxaros.

24/3/20

Filosofía de urxencia en estado de alarma


https://elpais.com/cultura
Destacados pensadores españoles subrayan la importancia de recuperar la cohesión social y anteponer la razón sobre el caos para salir fortalecidos de esta situación de crisis
En tiempos de crisis, la filosofía se antoja más necesaria que nunca.
En tiempos de crisis, la filosofía se antoja más necesaria que nunca.
EVA VÁZQUEZ



Solo una vez en sus 92 años el filósofo Emilio Lledó había sentido una sensación parecida a la que le embarga estos días de cuarentena por el coronavirus. “De repente, mi cabeza se ha llenado de recuerdos de la Guerra Civil. Yo era un niño, pero me vienen imágenes muy vivas. La misma inseguridad. Los hábitos del miedo: no salir a la calle, protegerse, ponerse a cubierto. Sin embargo, aquel era un miedo concreto, sabíamos quién era el enemigo. Este es un miedo abstracto, difuso, extraño. Por eso estamos tan desconcertados. Estoy desconcertado”, confiesa por teléfono desde su encierro a solas en su casa de Madrid. “Y este es el gran problema. El desconcierto no ayuda a pensar bien, cuando lo que más necesitamos en este momento es justo lo contrario: la razón contra el caos”.
La filosofía nace precisamente para intentar poner orden en el caos. El conocimiento como contrapunto al azar y el miedo. Así que ante esta gran “epifanía de la contingencia”, como la define el pensador Santiago Alba Rico, también por teléfono desde un pueblo de Ávila, la mejor arma parece ser la razón. “No hay que olvidar que atravesamos un peligroso periodo de desdemocratización y auge de los populismos. Se entiende que el estado de alarma es necesario, pero hay que tener cuidado porque esta situación puede enardecer esa tendencia. Podemos aprovechar el parón para revisar con calma nuestro modelo social o, por el contrario, dejarnos llevar por el ardor del momento y acabar como la República de Weimar”, advierte Alba Rico, recordando el ascenso de Hitler en Alemania.
Acudamos primero a los clásicos. Fernando Savater recuerda al romano Lucrecio (siglo I a. C.) y su obra De rerum natura, que contiene un pasaje en el que reflexiona sobre los estragos de la epidemia que había matado a más de 100.000 personas en Atenas cuatro siglos antes, descrita cruentamente por Tucídides en su Historia de la guerra del Peloponeso. “Siguiendo el precepto de Epicuro de intentar reducir los padecimientos de la vida, en lugar de encontrarles un sentido en un orden superior como hace el platonismo, Lucrecio propone la plena aceptación de la contingencia: no necesitamos explicaciones consoladoras, pues eso lleva irremediablemente a buscar justificaciones irracionales a lo que no entendemos. Aún hoy ocurre: el sida como castigo divino, locas teorías conspiratorias para el coronavirus…”, comenta Savater, a quien la cuarentena ha pillado “por suerte” en San Sebastián.
Savater invita a atreverse a pensar “lo peor”. “Eso no significa pensar dramáticamente. En la naturaleza no hay drama, el drama lo ponemos nosotros” aclara. “Lo que quiero decir es que hay que aprender a vivir por encima del drama. Como decía George Santayana (1863-1952): ‘Vivimos dramáticamente en un mundo que no es dramático’. Lo explica también el francés Clément Rosset (1939-2018) en su Lógica de lo peor. Puede que su pensamiento nos parezca cruel, pues no ofrece consuelo, pero en realidad proclama la alegría como fuerza mayor”.
Otra gran pensadora española, Adela Cortina, apuesta por una filosofía intermedia para afrontar este momento. “No nos va a servir ni el idealismo desarraigado, que desdeña los hechos, ni el materialismo que los ensalza y que solo conduce al conformismo. Tenemos más bien que colocarnos en una posición ilustrada: crítica pero a la vez con sentido de futuro. Y sobre todo, dialogante”, propone desde su casa en Valencia. Para ello, cree Cortina que es imprescindible recomponer la cohesión social: “Debemos recuperar el concepto de ‘amistad cívica’ de Aristóteles. Vivimos en un mundo demasiado polarizado, el enfrentamiento es constante, no hay diálogo sino batalla, los vínculos están rotos. Y no nos damos cuenta de lo importante que es la cohesión social hasta que llega una catástrofe como la que vivimos”.
De pronto, nos hemos descubierto frágiles. “La historia de la humanidad puede entenderse como una especie de carrera contra lo que no podemos controlar. A estas alturas hemos conseguido un enorme poder científico y tecnológico sobre la realidad, aunque eso tiene un efecto perverso: cuando creíamos que lo podíamos todo, la naturaleza nos pone en nuestro sitio”, comenta el filósofo y expresidente del Senado Manuel Cruz. “El globo se ha pinchado. Es hora de redimensionarnos y extraer lecciones”, plantea.
Esa lección, augura Cruz, dependerá mucho de cuál sea el desenlace de la crisis. “Si la ciencia descubre una vacuna, posiblemente nos reforcemos aún más en esa fantasía de invulnerabilidad que hemos ido creando. Si por el contrario en EE UU empieza a morir mucha gente, por ejemplo, la lectura podría ser que el capitalismo es un infierno”. Alba Rico coincide: “En plena apoteosis de lo virtual, hemos recordado que tenemos cuerpo. Supongo que de estos cuerpos encerrados y amenazados que somos ahora podría surgir una reflexión sobre nuestras relaciones sociales, económicas y políticas. Pero todavía es difícil predecir cuál va a ser la reacción, es pronto”. Cortina advierte: “No sé si conseguiremos aprender algo de todo esto. ¿Acaso aprendimos algo de la crisis de 2007?”.
Ana de Miguel reflexiona en el mismo sentido. “Podría ser el momento para salir de la insignificancia del pensamiento posmoderno que te invita a ponerte a ti y tus deseos en el centro. Es una filosofía mediocre, en realidad parece publicidad, hábil para legitimar esa mezcla de consumo y transgresión que ha predominado las últimas décadas: ‘Tú, que no admites las reglas, bebe tal ginebra’; ‘Esta es una cuenta bancaria para rebeldes’, etc.”, dice.

Trauma garantizado

Desde Barcelona, la pensadora Marina Garcés destaca también lo que podemos aprender de esta situación. “La filosofía, más que insistir en la perplejidad, nos tiene que ayudar a problematizar lo que no vemos o lo que no queríamos ver. ¿Por qué no veíamos lo que se avecinaba, cuando había tantas señales a la vista? ¿Qué ficciones sostienen lo que llamamos la vida normal? ¿Para quién funciona y hasta dónde? ¿Quién no ha formado nunca parte de ella?”, subraya, al tiempo que se pregunta: “¿Cómo saldremos de esto? ¿Más egoístas o más conscientes de la profunda injusticia que sustenta este modelo?”.
El trauma, en todo caso, está garantizado. “Los que hoy son niños posiblemente recordarán este momento como yo recuerdo la Guerra Civil”, opina Lledó. “Habrá consecuencias económicas y políticas, eso seguro, pero es que incluso nuestras relaciones personales se ven afectadas. Hay una gran paradoja ahí: por un lado se nos pide que combatamos unidos esta batalla, por otra parte no podemos estar físicamente juntos. ¿Podremos recuperar la confianza en el colectivo después de esto?”, plantea Cruz. Garcés matiza: “Hay que distinguir entre la desconfianza hacia el sistema y la desconfianza entre unos y otros”.
Toda crisis tiende a alimentar el abismo entre los individuos, recuerda Garcés. Para esquivar ese futuro indeseado, insisten los filósofos, es necesario empuñar las armas del pensamiento: la razón y los conceptos. “Y con ellos sentarnos a pensar —insiste De Miguel—. Esa sentencia que dice “primum vivere, deinde filosofare” [primero vivir, después filosofar] puede ser ideal para vender tazas de café con asa, pero no es real. El ser humano lo es porque se sienta a pensar o cuando se sienta piensa cómo quiere vivir. Y en esta situación es exactamente igual: piensa cómo quieres vivir estos días. O meses”.

Un conto contado e cantado

A toupiña que queria saber quen lle fixera aquilo na cabeza.

Editorial:
KALANDRAKA
Año de edición:


23/3/20

El Ministerio de Educación y FP y RTVE lanzan 'Aprendemos en casa' para facilitar el aprendizaje de todo el alumnado durante la suspensión de clases presenciales

21/03/2020
  • ‘Aprendemos en casa’ es una programación especial de televisión impulsada por el MEFP para paliar la falta de clases presenciales motivada por la crisis del coronavirus, especialmente entre el alumnado socialmente más vulnerable
  • Con cinco horas diarias de programación educativa, está dirigido a estudiantes de entre 6 y 16 años y se emitirá en abierto a partir de este lunes en la franja matinal de Clan TV y La 2 de TVE
  • El MEFP agradece la colaboración de diferentes editoriales y portales educativos que han ofrecido sus contenidos de forma gratuita para elaborar estos espacios educativos
El Ministerio de Educación y Formación Profesional (MEFP) pone en marcha a partir del lunes 23 de marzo, en colaboración con Radio Televisión Española (RTVE), 'Aprendemos en casa', una iniciativa dirigida a alumnos y alumnas de 6 a 16 años que pretende facilitar el aprendizaje durante la suspensión de actividad lectiva presencial motivada por el estado de alarma decretado por el Gobierno para contener la propagación del coronavirus.
Se trata de una programación especial de cinco horas diarias de contenidos educativos que se emitirá en abierto durante las mañanas, de lunes a viernes, en Clan TV y en La 2 de TVE.
Esta iniciativa está dirigida especialmente a los estudiantes de familias socialmente más vulnerables y que por tanto carecen de recursos para seguir las actividades on-line que proporciona la mayoría de los centros educativos y sus docentes. También a quienes viven en territorios con mayores dificultades de conexión a la red y al alumnado que por las condiciones de confinamiento tiene problemas para compartir el ancho de banda.
“El Ministerio de Educación y Formación Profesional está trabajando para no dejar a nadie atrás, para que ningún alumno o alumna pierda el curso por esta situación excepcional que estamos viviendo”, ha asegurado la ministra Isabel Celaá.
Celaá reitera su agradecimiento a todos los docentes y recuerda al alumnado la importancia de mantener durante este tiempo el hábito de estudio y el esfuerzo personal. “Pero también es imprescindible no generar más ansiedad en las familias ni en los alumnos y alumnas de la que ya provoca la situación de confinamiento”, ha subrayado.
Por ello, esta nueva programación trata de ser una ayuda anímica para los menores y sus familias con el fin de que todos aprendan de esta situación. Así, además de incluir contenidos relacionados con las áreas de conocimiento, trabajará competencias emocionales para mejorar la convivencia familiar y hacer más eficaz y ameno el proceso educativo. Cada bloque temático incluirá contenidos que refuercen la actividad física, la lectura, los valores solidarios, la educación emocional o que estimulen la curiosidad, entre otros objetivos.
Parrilla de Programación de Clan TV y La 2 de TVE
El canal Clan TV de RTVE emitirá los lunes espacios con contenidos de Matemáticas, los martes de Ciencias Sociales, los miércoles de Educación Artística y/o Educación Física, los jueves de Lengua e idiomas y los viernes de Ciencias Naturales. Estos programas estarán dirigidos a niños y niñas de entre 6 y 8 años en la franja horaria de 9:00 a 10:00 horas; a alumnado de 8 a 10 años entre las 10:00 y las 11:00 horas y a estudiantes de 10 a 12 años en la siguiente hora.
Asimismo, en La 2 de TVE, los estudiantes de 12 a 14 años podrán disfrutar de estos contenidos, adaptados a su edad, y en el mismo orden de materias por día de la semana que en los casos anteriores, entre las 12:00 y las 13:00 horas; y los de 14 a 16 años, en la siguiente franja horaria.
Horarios de Aprendemos en casa
Editoriales y portales educativos ofrecen gratuitamente sus contenidos
Otras iniciativas educativas para aprender desde casa
Además de este contenido en abierto para televisión, el Ministerio de Educación y FP va a poner a disposición de la comunidad educativa a partir del lunes 23 una web para acceder a diversos recursos y herramientas para facilitar el aprendizaje en un entorno virtual.
El MEFP también ha ofrecido a las Comunidades Autónomas el Aula Virtual de educación a distancia (apta para Primaria, Secundaria y Bachillerato), así como los materiales de la Plataforma de Formación Profesional a Distancia para facilitar el seguimiento online de los ciclos formativos cuyo desarrollo se ve afectado por la actual situación.

Coronavirus: Non é un príncipe (nin unha princesa)

É un libro infantil do que podemos disfrutar aquí


https://www.yumpu.com/es/document/read/63156813/coronavirus-no-es-un-principe-ni-una-princesa?fbclid=IwAR0GaB6jQcaMOqSm9lrn3dNYKkCMEra_J42eubaWXzRLKbwkxITofcr36fo

21/3/20

Naceron os primeiros pitiños no Ceip



   Hoxe 21 de marzo saíron os primeiros poliños. Se o curso pasado tivemos a posibilidade de ver os nacementos de moitos deles na incubadora (esperemos que este curso tamén) neste segundo trimestre levamos para o galiñeiro do Centro unhas galiñas (tres, con dous galos) e unha parella de coellos. Unha das intencións era ver chocar as galiñas así que estimulamos que se "deitaran" pronto e así foi. Dende a semana posterior ó entroido a primeira das galiñas estaba chocando.  
   Puidemos vela metida no niño cando entrabamos a botarlle de comer a todas e antes da suspensión das clases seguimos preparando a horta. Engado unhas fotos de cando puxemos verzas, leitugas, espinaca... (para termos verdura para estos animais) quitamos as herbas malas e xa preparamos dous bancais (socalcos) para poñermos o plantío que temos nas aulas: tomateiras, pementeiras, cabaceiras, cabaciñas, acelgas. Xa transplantei algo disto pero cando veñan as xeadas...
  Agora temos tamén, desde esta pasada semana, a outra galiña chocando. E nuns días abrirémoslle a esta niñada para que saia da gaiola. Así que paciencia porque toca seguir na casa e moito ánimo porque xa queda menos.    




20/3/20

O virus das metodoloxías reprodutivas


"Temos que facilitarlle traballo on line ao noso alumnado ou damos recomendacións?" 
"Unha vez máis estamos a desaproveitar unha ocasión. Culpa nosa e culpa das familias. Os pequenos, coitadiños, farán o que se lles pida."
"Viviamos e conviviamos, medramos e aprendemos, espelímonos e valoramos esas aprendizaxes. Cremos que somos o que somos grazas á infancia que tivemos."
"Non intentemos ser bos robots, porque por fortuna, os bos mestres non se poden clonar nin substituír por máquinas por moito que haxa quen se empeñe en facelo."
Que o día de mañá lembremos este tempo como unha oportunidade de volver ao básico, ao achegado e ao fundamental nas relacións familiares e sociais, dependerá en gran medida daquilo ao que nos dediquemos. Así será tempo perdido ou ganado. Nós eliximos!"


https://innovarteinfantil.wordpress.com/2020/03/19/o-virus-das-metodoloxias-reprodutivas/?fbclid=IwAR1TsvGjiln9OmD-e97_r4r0zJADMKRl2FcI-rQmXBNS23pbravC7evEunI